Беш болали йигитча

– Voy tillaringga shakar-ey – dedi opam entikib, lekin negadir xatni darrov o�qimadi, Robiyabibini qo�liga olib, xabarchi qizimdan o�rgilay, deb yuz-ko�zlaridan o�pdi, Omonni tizzasiga o�tqazib boshlaridan siladi, Zulayho, Usmon – hammamizni bir-bir erkalab chiqdi. Suvi qochib qolgan piyozli patiri bor ekan, o�sha bilan bizni mehmon ham qildi.

– Qani, Orifjon, xatni o�qichi, – dedi nihoyat. Mukarram opam tarasha yoqib atrofni yoritib turdi, men xatni deyarli yoddan o�qib berdim.

– Xayriyat, eson-omon ekan, – dedi opam xo�rsinib. Keyin negadir yig�lab yubordi…

Traktorni yurgizishning iloji yo�q ekan, hammamiz uyga qaytadigan bo�ldik. Opam Robiyani, Mukarram opam qora po�stinga o�ralib uxlab yotgan qizchasini, shu holicha, po�stinga o�ralganicha ko�tarib oldi. Yo�lyo�lakay qiziq-qiziq gaplardan gaplashib, qiqirlashib kulishib keldik. O�ringa yotayotganimizda Omon:

– Opa, endi traktoringiz hecham yurmasin, xo�p mi? – dedi esnab.

– Nega unday deysan, shirin o�g�lim?

– Endi har kuni men bilan yotasiz, traktor bilan yotmaysiz.

– Obbo shirinim-ey, beriroq yot, orqangni qashib qo�yay, – kulib dedi opam.

Kechasi hammamizning tushimizga otam kiribdi. Omon otamni ot qilib minib yurgan emish, otam rasmana otga o�xshab, kishnab to�rt oyoqlab choparmish, Omon qiqirlab kularmish. Usmonni qovun sayliga olib borgan emish, otam, Usmonjon, qovunni ko�p yemagin, kechasi ko�rpangni ho�l qilib qo�yasan dermish.

Zulayhoga otam chit ko�ylak bilan popukli ro�mol olib bergan emish-u, meni quvlab yetsang keyin beraman deb hadeb qochar emish. Sulton ko�rgan tushini yaxshi eslay olmay:

– Men o�ngimda ko�rdim, o�lay agar, kechasi hovliga chiqsam otam o�tin yorayotgan ekan, o�z ko�zim bilan ko�rdim, xudo ursin agar! – deb qasam ichib turib oldi.

Men bo�lsam, otam armiyaga ketayotganda eshagimiz qochib ketgan edi-ku, o�shani ko�rgan emishman.

Eshak qocharmish ikkovimiz quvlar emishmiz… Ota, keta qolayliq axir siz kechga qolyapsiz, desam, «yo�q, buni ushlab o�qitish kerak eshak o�qimasa odam bo�lmaydi» deb yana quvlar emish. Bir mahal eshaklar juda ham ko�payib ketdi, hammasi oldingi oyoqlarini ko�tarib, og�zini ochib men tomonga bostirib kela boshladi:

– Ota, otajon! – deb baqirib yubordim.

Ehtimol otam opamning ham tushiga kirgandir-u, lekin buni biz bilolmay qoldik.