Беш болали йигитча

Haligi katta uyda chuqur tokcha borku, o�sha yerda mening Farg�ona kanalida Oxunboboyev bilan tushgan rasmim bor, qog�ozga o�rab qo�yibman, ushani olib, sandiqqa solib qo�yinglar, tag�in sichqon kemirib ketmasin.

Endi, esli o�g�lim, senga oxirgi iltimosim shuki, yaxshi o�qigin, ukalaringning o�qishidan ham boxabar bo�lib tur, opang ikkovimizning savodsiz bo�lganimiz ham yetar.

Ushbu duoi salomni Qo�rg�oncha qishloqlik Sa’dulla Burxonov degan yigitga aytib yozdirdim.

Bu akang uch kun oldin bizga komandir bo�lib keldi, to�ppa-to�g�ri urushdan chiqib kelibdi, bizni urushga o�zi olib borarkan, vaqt topib Qo�rg�onchaga borib, akangning onasiga ko�pdan-ko�p salom aytib qo�ygin. Xudo xohlasa, tez kunda yuz ko�rishib qolarmiz.

Qo�l qo�ydim Mirzapolvon Ahmadpolvon o�g�li».

Ishonsangiz, xatni bir emas, uch bora o�qib beribman hamki, ukalarim:

– Yana!

– Tag�in o�qib bering! – deb chuvillashadi deng.

Nihoyat suyunchi olish uchun To�xta xolamnikiga qarab yugurdik. Bechora xolam negadir o�zini yo�qotib qo�ydi, pildirab goh eshikka chiqadi, goh uyga kiradi, nuqul «Voy xudoyim»laydi. Bizga suyunchi olib chiqaman deb bir mahal omborxonadan bir lagan tuz kutarib chiqibdi deng.

– Xola, buningizni yeb bo�lmaydi-ku, – deb kulib yubordi Sulton.

– Voy, esim qursin! – deb xolamning o�zi ham kulib qo�ydi.

Keyin bizga xatni tezda Karomatbibiga yetkazinglar, bechora xat so�rayverib yurak-bag�ri ezilib ketdi, deb tayinladi. Men shoshilib dalaga otlangan edim, Sulton ham indamasdan yirtiq etigini oyog�iga torta boshladi. Sultonni ko�rib, Usmon ham taraddudlanib qoldi, e boringki, yana galalashib hammamiz boradigan bo�ldik-da.

Traktor tulkixonaning orqasiga o�tib ketgan ekan. Izlab topgunimizcha naq yarim kechasi bo�lib qolayozdi.

Buning ustiga traktor ham yurmayotgan ekan, bo�lmasaku, ovoz chiqqan tomonga qarab tusmollab boravergan bo�lardig-a. Traktor buzilib qopti, Mukarram opa tarasha yoqib atrofni yoritib turibdi, opam traktorning ostida, paypaslanib allakimni «og�zidan qoning kelgur» deb qarg�ab yotibdi. Biz kelganimizni ko�rib opam:

– Orifjon, tinchlikmi? – deb so�radi.

– Otamdan xat keldi! – chuvillashdi ukalarim.