Қайлардасан, болалигим

– O�g�ri! – rangi o�chib shivirladi Omonboy.

– Shpion bo�lsa-ya, – dedi Davronboy ham qo�rquv ichida.

Eshik yana taqilladi.

– Kim bor? – degan ovoz ham eshitildi ketidan.

Aka-uka bitta-bitta bosib, eshik yoniga borishdi. Tirqishidan asta mo�ralab qarashgan edi, xayriyat, o�g�ri ham emas, shpion ham emas, chelak ushlagan novcha bir amaki ekan.

– Amaki, siz kimsiz? – deb so�radi o�zini bosib olgan Davronboy.

– Shofyorman, – degan ovoz eshitildi eshik orqasidan.

– Shofyor bo�lsangiz, nega mashinangizni haydamay, bizning eshik oldida turibsiz?

– Mashina buzilib qoldi.

– Nega buzilib qoladi?

– Yuki og�irlik qilib, baloni yorilib ketdi-da.

– Yukni ozroq bossangiz bo�lmasmidi?

– Menga qara, yaxshi bola, sen ham mening o�g�limga o�xshab savollarni yog�dirib tashlashga usta ekansan… Ozgina suv bergin.

– Suv o�zingizgami yoki mashinagami?

– Obbo… O�zimgayam, mashinamgayam…

To�g�ri, Davronboy deganlari chindan ham sersavol bola edi.

– Mashinangiz KRAZmi yoki samosvalmi? – deganini o�zi ham bilmay qoldi.

– KRAZ, – degan javob qaytdi eshik orqasidan.

– KRAZ bo�lsa, unga suv bermayman.

– Nega endi bermas ekansan?

Bu amakining o�zi ham qiziq ekan-da, nega deb so�rab o�tiribdi-ya, axir hamma narsa ravshan-ku! Bo�ldi-bo�ldi bo�lganda, yuk tashuvchi mashinalar Omonboyga, yengil mashinalar Davronboyga taqsimlangan.

Davronboy bu gaplarni tushuntirib beruvdi, novcha amaki shu oddiygina haqiqatni haligacha bilmaganiga afsuslanib:

– Shunaqami? – dedi qoshlarini kerib.

– Shunaqa! – deb qo�ydi Davronboy ham ta’kidlab.

Novcha amaki eshikni ochib yuborishini so�rab, endi Omonboyga murojaat qila boshladi. Omonboy o�ziga qarashli mashinaga va novcha shofyorga suv darkor bo�lib qolganiga negadir xursand bo�lib ketdi.

Davronboy bo�lsa juda hushyor va ehtiyotkor bo�lganligi uchun yuk mashinasi to�xtagan-to�xtamaganligini tekshirib ko�rish maqsadida narvonga tirmashib tomga chiqa boshladi.