Сал Сары

Қос бұрым қос жыландай иретілген,

Қос етек бұлаң қағып сүйретілген.

Ортада тұр ойнақтап, жалт-жұлт етіп,

Құлындай қолға жаңа үйретілген.

Сидақтың сылаң өскен Қосаны бұл,

Осындай ойын-тойға қосады нұр.

Əйтсе де жастайынан қалың беріп,

Айттырған əлдекімнің қосағы бір.

Қосанды қалың жатқан Қабақ елі,

Бақтағы бұлбұлына балап еді.

Ұзамай ұзатылмақ Төртқараға,

Көреді маңдайынан бара нені.

Есімін көп есітіп Сал Сарының,

Жүретін ойлап өзін, аңсап үнін.

Міне, енді кездесетін сəті келіп,

Жас ару жоғалтып тұр жан сабырын.

Жақындап бірте-бірте əн келеді,

Қыз-қырқын үстін сипап сəнденеді.

Қосан тұр бір қызарып, бір бозарып,

Жүрегі сезетіндей əлденені.

Баяулап əн бітті кең тыныспенен,

Со бойда сыпайы бір жүріспенен,

Астынан жаңа туған жарық айдың

Жарқ етті ер-тұрмандар күмістеген.

Аттардың жып-жып етіп аяқтары,

Сумаңдап көл басына таяп барды,

– Құрбылар, думан қызсын, орта толсын! –

Деп бірі күткендерге қарап қалды.

– Кемтігі толсын онда өздеріңмен, –

Деп Қосан араласты сөзге бірден.

Барлығы ортадағы дəу жігітті

Ұрланып жеп барады көздерімен.

Қапсағай, ер мұрынды жігіт еді.

Келбеті көрген жанды жібітеді;

Əнімен, сəнімен де сері Сары

Секілді жас қауымның гүлі тегі.

Бір-бірін қыз бен жігіт біле-тұғын,

Сырттай тек ынтызар боп жүре-тұғын.