Сал Сары

Бойымды буады ыза, көрсем егер

Біреудің ерте есейген салғырт түрін…

Бүгін де қызды думан көл қасында,

Құрылған алтыбақан дөң басында.

Мамық кеш, салқын ауа бой сергітіп,

Айнала жарқылдаған толды асырға.

Əнші қыз əткеншекте тербетіліп,

Бозбала қиылады жерде тұрып.

Сол шақта екі жүрек жалғасқандай,

Соғады бірге тулап, бірге тынып.

Кенеттен бар төңірек тынып қалды,

Тербелмей алтыбақан тұрып қалды.

Тып-тыныш маужыраған мезгілде осы

Ауылға басқа бір əн жуықтады.

Жуықтап келе жатты басқа бір əн,

Қалықтап асқақ үні аспанынан.

Шымырлап ұйыды да қаймақты көл,

Шаңқ етіп, қоя қойды таста қыран.

Тастай сап ақсүйегін бала-шаға,

Кəрілер шақшаларын қаға сала,

Қатындар жаулықтарын ала сала,

Мəз болды келе жатқан тамашаға.

Əн баурап, ынтызар ғып, алып есті,

Баршасы: «Сары ғой бұл, Сары!» десті.

– Құрбылар, қарсы алайық сый-құрметпен,

Созайық таңға дейін сауық-кешті! –

Деп қалған қыз бетіне қаны шығып,

Қан емес, кететіндей жаны шығып,

Тұр жайлап, бал-бұл жанып, тым асығып,

Жеткенше құмар болған əні сүйіп.

Қыз екен бидай өңді, жар қабақты,

Қара көз, қыр мұрынды, бал тамақты.

Өзгеден бойшаң біткен сұлу тұлға

Өзіне жігіттерді сан қаратты.

Бірақ та батып ешкім тіл қатпаған,

Дүрсілігін жүрегінің тыңдатпаған.

Келеді еркін өсіп, бұла қыз боп,

Атанып кəмшат бөрік бұлғақтаған.