Шигырьләр / Стихи (на татарском языке)

Сәнең буең, җаныкәем, зифа үсә,

Бәнем йөрәк-бәгыремне шулар кисә;

Һич исемдин чыкмыйсың көндез-кичә, –

Һич тә такъәт тоту мөмкин дәгел имди!

Сәнең буең, җаныкәем, зифа үссә,

Бәнем йөрәк-бәгыремне шулар киссә,

Р?СЂС‚У™ торсам, сезнең якдыйн җилләр РёСЃСЃУ™, –

Шул җилләрдин исәнлегең сорыйм имди!

Сәнең өчен бәнем эчем утлар яна,

Бәнем йөрәк-бәгыремне чолгап ала,

Кауышуны, җаныкәем, теләп кара, –

Бер Ходаем кабул итмәс микән имди?! (…)

Торсам иде бу дөньяда сәне алып,

Сәнең өчен йөримен көеп-янып;

Һич бүтәнгә йөрмимен күңел салып, –

Бу күңелдин кайгы кайчан бетәр имди?!

У?РіУ™СЂ килсә яучыга СЃУ™ТЈР° ятлар,

Үзең сакланмасаң, сәне кем[ләр] саклар?

Үзең саклансаң, сәне Хода саклар, –

Бу сүзләрне яхшы аңлап торың имди!

Бу сүзләрне тота күрмә, җаным, ялган,

Сәнең кебек бар биргәнне тоймый калган[148 - Бар биргәнне тоймый калган – сөймәгән кияүгә биргәнне тоймый калган бар.

Шул буладыр үз башыны суга салган, –

Бер баргачдин кайту мөмкин дәгел имди!

Суга киткән нәрсәне булмый алып,

Сән дә дәхи шулай булма, тоймый калып;

Гомрең буе йөрерсең көеп-янып, –

Бу үгетләр исеңә төшәр имди.

Сәүгән [ярлар] калып ятка, әй, баруың,

Андин артык утка кереп, әй, януың,

Көнен-төнен кайнар, җаным, әй, саруың! –

Гыйшык уты һич сүрелми янар имди.