Медғат – Қасым

Кекшіл зəңгі кек алмай неге кетсін,

Байдың үйін торыды бақша жақтан.

Гулайттап Мария сонда бақта жүрген,

Ұстап алып балтамен басын шапқан.

Ызасын бір қанменен жуғаннан соң,

Жөніне жүре берді шығып бақтан.

Ертең жұрт Мария қызды іздеп жүріп,

Сүйегін тауып алды өліп жатқан.

Бар адамын жиыпты бай кешіне,

Ойшыларды алыпты кеңесіне.

Бір ақсақал зəңгіден бай сұрады:

– Білгіш едің, бұл кімнен, білесің бе?

Сөйледі тағызымменен əлгі ақсақал:

– Ұры емес мұны қылған іздеген мал.

Кекті қанмен жуатын Қасым ісі,

Неге қашты, не көрді, ойыңа сал.

Ол болмаса бұл қызды неге шапты,

Келер жердің мəнісін қайдан тапты, –

Осымен кетсе игі еді қайталамай,

Көзі жаман ит еді, діні қатты.

Нағашысы қанішер Зұлыс еді,

Тəкаббар қылған ісі соған тартты.

Сезгенін, ойлағанын жасырмастан,

Сол халыққа зəңгі шал ойын айтты.

Қасымнан еш хабар жоқ аз жыл өтті,

Бай еркіне жіберді Медғат мотты.

Ауыр дəулет шыдамай судай ағып,

Банклер мағлұм қылды банкротты.

Бай ағашын, сатыпты егіндікті,

Үйін сатты, ойланды бір ниетті.

Борышын төлеп аз қалған құл, малымен,

Қамын жеді Мысырға жөнелмекті.

Атын да, арбасын да алды сайлап,

Жүруге біржолата жүгін байлап.

Жиырмадай қолында құл, күңі бар,

Өңгелерін сатыпты базарға айдап.

Жол қауіпті мықтады қару жарақ,

Бір арбаға салыпты Медғат арақ.