Медғат – Қасым

Сахараменен жүреді қаласы жоқ,

Қырық кісіге алыпты айлық тамақ.

Медғатта қарындас бар Ғазиза атты,

Ұнатпайды бай менен Медғатты.

Сыры да, жүрісі де бəрі бөлек,

Ешкіммен сөйлеспейді, діні қатты.

Жүреді істерінен жиіркеніп,

Бір ауыз сөз қатпайды сырына еніп.

Байдың тапқан күйеуін менсінбейді,

Құтылғысы келсе де байға беріп.

Сəлім деген жігітке болған ғашық,

Жолығып жүруші еді көңілін басып.

Ғазизаны ол байдан сұрап еді,

Қызымен махаббаттың сырын ашып.

Бай біле ме ғашықтық жақсы ниетті,

Кедейсің деп қайтарып көңілін тепті.

Жас жігіт қаны қайнап шыдай алмай,

Ешкімге мағлұм емес жоқ боп кетті.

Артынан екі ғашық бір жолығысқан,

Ай жарық, бақта отырып көп жыласқан.

Не дүние, не ахиретке қосылмаққа

Екеуі сол арада уағдаласқан.

Керуен қыштағынан шығып қонды,

Білмейді көп жыл өтті, жолды да оңды.

Тура бастап барамын ақы берсең,

Деп бұларға бір зəңгі əзір болды.

Арабша киімі бар, жүйрік тілге,

«Таныспын, – деп айтады, – жолдағы елге.

Харекетім – басшылық керуенге,

Талайды бастап келдім сонау жерге».

Сұрады сынамаққа жерді барлап,

Суылдатып зəңгі тұр бəрін сарнап.

Өз ісіне жүйрігін көргеннен соң,

Сөйлесіп əлгі арада алды жалдап.

Жол үстінде бірқатар уақыт өтті,

Занзибарға жақындап бұлар кепті.

Біз қонарлық жақсы жер көремін деп,

Алдынан басшы зəңгі шауып кетті.