Медғат – Қасым

Су құйылды кранттан басына атып,

Қыңқ етпей, дыбыс бермей қалды қатып.

Ойбайынан өлгенін оңай көріп,

Шыдап берді жатса да қанша батып.

Ешкімге қарамады көзін ашып,

Өлгендей сұп-сұр болып қаны қашып.

Жорға құлдар қошемет жөні осы деп,

Бəрі-дағы күлісер шуылдасып.

Нарядчик ақыл айтты қасына кеп:

– Өлтірмесең жарайды қойғаның, – деп.

Рұқсатсыз əкеңнен істеп едің,

Жазым болар, шырағым, қойғаның еп.

Ақырын сонда Медғат: «Босат! – деді, –

Алдымнан шығатұғын осы ит пе еді.

Мұнан былай бір ауыз қарсы тұрса,

Қатты жаза қылармын мұнан да енді».

Қасымды босатады қалған талып,

Талғанша шыдамына қайран қалып.

Астына бір аз ғана салом төсеп,

Тастады бір амбарға оны апарып.

Екі сөтке қозғалмай қалды жатып,

Титтей дыбыс бермеді, тастай қатып.

Қасына қойған асты қарамады,

Тиген тым болмаса бір дəм татып.

Сыр бермеді босанып, титтей жасып,

Өлгендей сұп-сұр болып қаны қашып.

Екі күн сол қалыппен жатты-дағы,

Үшінші күн жоқ болып кетті қашып.

Зор көкірек өсірді бай, бек сыйлап,

Бала бəрін қайырды бір күн қинап.

Көрмегенді көрген соң, не шыдасын,

Іздесе де таппады жұртын жинап.

Көршілерін жинады бай хабар қып,

Ізге түсер ит те көп, зəңгі де көп.

Үш күн іздеп бір белгі таба алмастан,

Бəрі де үйге қайтты бек қайран боп.

Із қалдырмай кетудің мəнін тапқан,

Қыз сөзімен қинады Медғат атқан.