Медғат – Қасым

Қызға бір күн бар сырын айтып еді,

Оңаша алып барып аулағырақ.

Қыз неғылсын бұл құлды көңілі тоқ,

Кенелтіп жылы жауап берген де жоқ.

Жарынан жаман пішін көргеннен соң,

Дал болып əлгі арада қалды аң-таң боп.

Қасым да елемеді бойын тартып,

– Аузыңа алма бұл сөзді енді қайтып.

Ендігəрі мазамды ала берсең,

Жазаңды тарттырармын Медғатқа айтып.

Ашуы келді жастың қаны құрып,

Жүрегі тулап кетті ашу керіп.

– Құдай емес, сенгенің Медғат шығар,

Жерге енсең құтқарман, – деді ақырып.

Қыз білдірді Медғатқа Қасым сөзін,

Қасымның əкелдірді қазір өзін.

Тік тілін Медғаттан да тартынған жоқ,

Сұп-сұр болып, қан басып екі көзін.

Ақырып Медғат жиды ол бар құлын,

– Əлін білмей асыпты – деді, – зұлым.

Насосқа Қасым итті отыртыңдар,

Бергенмін, – деп сөйлейді, – құнын-пұлын.

Оқша өтеді насостың миға зəрі,

Жаза емес мұнан басқа істің бəрі.

– Екі хисса беріңдер, аямаңдар,

Р?ттікті қылмасын деп, – енді Й™СЂС–!

Бұл жазаны ұмытпас тартқан кісі,

Ешкімге паш болмайды қылған ісі.

Ұрған, соққан дүреден артық жаза,

Екеу түгіл, əуелі бір хиссасы.

Кранттың астына əкеп қойды байлап,

Ағынға басын дəлдеп жатыр жайлап.

Күлімсіреп балконда қарап тұрған,

Қасым ер Мария қызды көрді абайлап.

Қуанғанын жүзінен сезгеннен соң,

Долданып күйіп кетті қаны қайнап.

Ыңқ еткенін естісе, сүйінер деп,

Тістеніп жатып алды ернін шайнап.