Двое на вуліцы

– Што ты кажаш? – з нейкiм вясёлым шкадаваннем, у якiм было мала шчырасцi, спытала яна. – Няyжо паехала?

Сашка на гэты раз доyга y iх не быy. Тоня прапаноyвала яму павячэраць разам з iмi, выпiць чаю, супакоiцца, але сусед адмовiyся:

– Не, пайду. Сёння мне, Тоня, не чай, а што-небудзь мацнейшае трэба, каб супакоiцца.

Жончына радасць, якая прарвалася y той вечар, крыху занепакоiла Алега. Але Сашка цяпер да iх амаль не заходзiy, жонка штодзень, калi, забраyшы з садзiка Вовачку, муж вяртаyся дадому, была yжо y хаце i клапатлiва завiхалася на кухнi.

I Алег супакоiyся.

* * *

Ён цiха, не спяшаючыся – а куды яму спяшацца? – iшоy па тратуары, не выбiраючы сушэйшага, не зважаючы на лужы, што цямнелiся y выбоiнах на асфальце, не адчуваючы, што ногi y яго даyно yжо мокрыя.

Дождж лiy гэткi ж, як i зараз, але y вечаровай цемрадзi яго не было вiдаць, i толькi было золка i балюча, калi вецер заварочваy дажджавое крыло яму y твар, рабiлася непрыемна, ён аж угiнаy плечы, калi аднекуль зверху абрыналася на яго цэлая лавiна вады, – як усё роyна трапiy пад страху, пад самы капеж: кроплi гулка барабанiлi па скураной шапцы, нiбы па палатцы цi па якiм гонтавым даху.

Шкельцы акуляраy былi мокрыя: дажджынкi, якiя траплялi на iх, нiбы прылiпалi, расплывалiся, расцякалiся па шкле, i y гэтых вадзяных разводах, вельмi падобных на нейкiя прасцейшыя iстоты – туфелькi цi амёбы, – расплывiста мiгцелi агнi вячэрняга горада: загарыцца y святлафоры чырвонае святло – i yсе амёбы стануць чырвоныя; праплыве побач зялёнае вочка незанятага таксi – i y кожнай туфельцы на iмгненне yспыхне па рухомай зялёнай крапцы.

Праз акуляры амаль нiчога, апроч познiх вечаровых агнёy, не было вiдаць, але ён не зважаy на гэта. Ён iшоy проста так, без усялякай мэты, яму не было куды спяшацца, не было куды ехаць, а таму i дождж, i мокрыя акуляры не замiналi.

Хоць нават i з акна было вiдаць, што надвор’е паганае, мокрае, Алег выйшаy у дождж, на вулiцу – абы толькi не быць дома.