Двое на вуліцы

Яму надакучыла сядзець перад акном у цiхай i апусцелай сваёй хаце, глядзець на вялiзную кроплю, якая, гайдаючыся ад ветру, як пад носам, вiсiць пад настылым знадворным градуснiкам, на дажджыны, якiя, нiбы апалонiкi, спяшаюцца зверху yнiз па шыбах; слухаць, як надакучлiва барабанiць дождж па абабiтым цынкам падаконнiку, i яму тут жа, адразу ж, нясцерпна захацелася на вулiцу, да людзей – думалася, што там крыху суцiшыцца яго боль, што y натоyпе i сам ён супакоiцца. Нервовае жаданне хутчэй выскачыць са сваёй хаты было такое вялiкае, што яму здавалася – памарудзь ён яшчэ крыху i y яго разарвецца набалелае, перапоyненае тугою сэрца.

Пасля таго як на ягоным стале, прыцiснутая цукеркаю, з’явiлася запiска з жорсткiм афарызмам «жывi як хочацца», Алег усё больш i больш гарнуyся да людзей, у натоyп – абы не заставацца аднаму.

У першыя ж днi Жавейка нiяк не мог апамятацца, сабрацца з думкамi, даць iм нейкi разумны накiрунак. Ён толькi ляжаy на тахце i тупа глядзеy у акно або y столь. Цi, адвярнуyшыся да сцяны, вывучаy без патрэбы шпалеры i думаy абы пра што.

Хоць бы сабе пра тыя ж шпалеры. Думаy, якiя яны бываюць розныя. Ёсць светлыя – звонкiя i напятыя, якiя, нiбы дынамiкi, узмацняюць любы гук: ад iх аж ломiць у вушах. А ёсць i цемнаватыя, густыя, дзе, здаецца, як у злямчаным тумане, вязне, прыглушваецца yсё чыста – нават крык.

Ёсць цёплыя па колерах, якiя нават у дажджлiвыя днi падсвечваюць – адкуль яно, тое святло? – i хату, i yсе рэчы y ёй. I ёсць халодныя, бяздонныя i бясконцыя, як неба, у якiя можна глядзець доyга, i вока нiяк не наткнецца на якi-небудзь край гэтай безданi.

Ёсць шпалеры маyклiвыя i гаваркiя, вясёлыя i нудныя – розныя, як i самi людзi. Шпалеры розныя? Можа, яшчэ скажаш – кожная са сваiм характарам? Кiнь ты! Яны здаюцца чалавеку такiмi або iншымi толькi ад настрою. Вось гэтыя ружовыя шпалеры, што прыемна радавалi яго y сямейным жыццi, зараз раздражняюць, i яму хочацца пасадраць з iх усе яркiя кветкi, ад якiх аж балюча вачам.

А yрэшце, пры чым тут шпалеры? І чаго ён да iх прычапiyся?.

Услухаyся y гукi, якiя даносiлiся зверху, i пачуy, як мякка ходзiць па хаце жонка, як бегае там Вовачка, як сын часта пачынае чагосьцi плакаць i як яго супакойваюць: «бу-бу-бу».

Унiзе iгралi на пiянiна. Цяжкiя i халодныя гукi, нiбыта вялiкiя кроплi дажджу, са звонам падалi y пустэчу i разбiвалiся аб штосьцi нябачнае на сотнi меншых, але i гэтыя, меншыя, як яму здавалася, былi такiя ж цяжкiя i халодныя.

Па падаконнi барабанiy дождж.