Двое на вуліцы

Ён, Алег, значыць, нiчога благога не заyважаy, а Ірка – тая yсё бачыла. I таму, калi Алег неяк выпадкова сустрэyся з ёю на вулiцы i, павiтаyшыся, хацеy прайсцi мiма, яна затрымала яго за рукаy:

– Слухайце, цi гэта вы напраyду сляпы i нiчога не бачыце, цi толькi прыкiдваецеся?

– А што здарылася, Іра?

– Госпадзi, а вы i праyда, вiдаць, сляпы, – у яе вачах стаялi слёзы, i Алег адчуваy, што яна вось-вось расплачацца, слёзы пачнуць выкочвацца зусiм i пабягуць па вейках, па зморшчынках. – Хiба вы не бачыце, што яны здраджваюць нам?

– Хто – яны? – не прыдумаyшы адразу што-небудзь разумнейшае, спытаyся Алег i сам зразумеy, што гаворыць не тое: вядома ж хто – яны!

Але Іра цярплiва патлумачыла яму:

– Госпадзi, ды мой Сашка i ваша Тоня.

I цяпер ужо яму здалося, што y вачах яе, дзе yсё яшчэ стаялi, як замарожаныя, слёзы, нiбыта праз лёд праступала злосць i нянавiсць не толькi да Сашы i Тонi, але нават i да яго, хто нiчога не бачыць i нiчога не робiць, каб усё гэта спынiць.

Ён, папраyляючы акуляры, – калi Алег хваляваyся, у яго заyсёды пацела пераноссе i акуляры самi сабою спаyзалi з носа, – пачаy супакойваць жанчыну:

– Кiнь ты, Іра, гэта табе здалося.

– О, Госпадзi, Госпадзi, – толькi адказала на гэта Іра i, не азiраючыся, пайшла прэч.

Пасля Алег зразумеy, што y кватэры над iмi – нелады: адтуль часам чуyся прыглушаны плач, цiхi звычайны голас – «бу-бу-бу», – здаралася, зрываyся на крык, там нервова хадзiлi па падлозе, там штосьцi падала, кацiлася па маснiцах, нiбы рассыпаныя пацеркi.

Гэта, пэyна, ваявала Ірка. Яго ж Тоня была спакойная: яна нiбыта i не чула, што робiцца над iмi, нiбыта yсё гэта яе i не цiкавiла, хоць Алег заyважаy сяды-тады, як яна, мыючы што цi шыючы, раптам сцiшвалася на хвiлiну-другую i да чагосьцi таксама прыслухоyвалася.

Алег разумеy, што Ірка ваюе за сваю сям’ю, за мужа, за дачку, якiх, як яму здавалася, нiхто i не хоча y яе адбiраць. Ён ведаy, што ад разгневанай жанчыны можна чакаць чаго хочаш, але пра такое чамусьцi не думаy: Ірка паскладала y чамаданы сваё цёплае адзенне, забрала нават летнiя сукенкi – значыць, збiралася яна не на нейкi час, а, вiдаць, назаyсёды, калi падумала i пра лета, – узяла на рукi малую i, нягледзячы на дажджлiвае надвор’е, паехала да свае мацi некуды аж за Дуброyна.

Сашка зайшоy да iх сумны, разгублены.

– Усё. Паехала. З малою. Так што я зараз халасцяк.

Тонi ж, як Алегу падалося збоку, гэтая навiна спадабалася.