Двое на вуліцы

I таму нейкiм недарэчным жартам здалася яму тая запiска, банальна пакладзеная на стол, – колькi yжо такiх запiсак нечакана знаходзiлi на сваiх сталах мужчыны y розных кнiгах i кiнафiльмах! – прыцiснутая цукеркаю, каб не знёс вецер, якi пырхаy пры адчыненым акне. Яму хацелася, каб гэта быy сон i каб, прачнуyшыся, ён нiчога не yбачыy на стале, але гэта была ява, i запiска напраyду ляжала перад iм.

«Алег, даруй мне, але iнакш я не магу. Мы з Вовам выходзiм замуж i пакiдаем цябе. Не шукай нас i не спрабуй што-небудзь змянiць, – змянiць ужо нiчога нельга.

Бывай здароy i жывi як хочацца. З прывiтаннем – Тоня».

* * *

Ён нiколi не быy раyнiвы.

Нават тады, калi y кватэру над iмi, на апошнi, пяты паверх, пасялiyся малады лейтэнант са сваёю жонкаю, з якiм яны неяк адразу пазнаёмiлiся i якi часта пачаy да iх заходзiць. Алег заставаyся спакойны, бо раyнаваць жонку не было нiякiх падстаy: лейтэнант прыходзiy, калi ён сам быy дома, гаварыy з жонкаю пры iм i не дазваляy сабе нiчога такога, што б магло насцярожыць.

Праyда, калi яны часам сем’ямi гулялi y карты, яму было неяк крыху неспакойна. Ён не хацеy быць у пары з жонкаю, бо калi яны прайгравалi, яму было крыyдна i няёмка. Але ён не хацеy таксама, каб Тоня гуляла з Сашкам, бо калi яны, перамiргваючыся, пераглядваючыся, усмiхаючыся адно аднаму, выйгравалi, яму зноy жа было непрыемна i раyнiва: бач ты iх, разумеюць адно аднаго з паyслова. Але гэта былi дробязi, i ён хутка пра iх забываyся.

Ранейшы iхнi сусед зверху, якi зараз пераехаy у новую, большую кватэру, быy мнагадзетны – яны з жонкаю мелi шасцёра цi нават сямёра дзяцей, – не гаваркi i таму часцей за yсё маyчаy: нярэдка, калi сустракалiся y пад’ездзе, ён, задумаyшыся, мог нават не павiтацца – вiдаць, увесь час быy заняты думкаю, як накармiць i y што апрануць такую грамаду дзяцей.

А лейтэнант Сашка аказаyся таварыскiм хлопцам – ён заyсёды знаходзiy прычыну, каб пабываць у суседзяy: летам яму дома было горача – маyляy, ведаеш, так напякло сонца y дах, што y хаце, як у iнкубатары, – спякота, хоць ты задыхнiся, у адных трусах i то млосна; зiмою яму было холадна – ведаеш, снег жа над галовамi ляжыць, мароз як цiскане з усiх бакоy, дык здаецца, што бетон, нiбы шалупiнне, трашчыць: то пусцiце пагрэцца y вашу сям’ю.

Дзяцей у iх пакуль не было, але лейтэнантава жонка хадзiла yжо на россыпе. Сашка радаваyся гэтаму, выбiраy сыну iмя, а калi прыходзiy да iх, гуляy з Вовачкам i падмiргваy Алегу: «Ну, хопiць, хопiць табе задавацца.