Двое на вуліцы

Хутка i y нас свой Вовачка будзе». I, гладзячы малога па галоyцы, пытаyся y яго: «Вова, а ты будзеш з нашым Вовам дружыць?»

Але аднойчы Сашка прыйшоy да iх сумны.

– Чаго гвардыя галаву павесiла? – пацiкавiyся Алег.

– Маyчы ты, кепскiя нашы справы, – заклапочана адказаy лейтэнант.

Высветлiлася, што Ірка хадзiла y жаночую кансультацыю. I там доктарка – цi то зусiм нявопытная дзяжурыла, цi то яна сапраyды была злая i зрабiла гэта знарок, уважлiва агледзеyшы жанчыну, нiбы мiж iншым спыталася y яе: «А навошта гэта вы зацяжарылi? Вы ж бачыце, якi y вас вузенькi таз? Вы ж не зможаце радзiць».

Хоць доктарка потым i суцяшала яе, Ірка вярнулася дадому заплаканая. Яна, перапалоханая, плакала i дома, Сашка супакойваy яе, але i сам крыху разгубiyся: калi так гаворыць доктар, то тут, мусiць, нешта ёсць.

Расказаyшы пра yсё гэта Алегу, Сашка yважлiва, нiбы вывучаючы, правёy позiркам па Тонiным паyнаклубым стане i паспрабаваy нават пажартаваць:

– Пазычыy бы ты нам сваёй Тонi.

Мы б радзiлi Вовачку, а пасля зноy бы табе вярнулi яе.

Алегу гэта не спадабалася, яму здалося, што жарт выйшаy грубавата-няyдалы, але ён прымусiy сябе yсмiхнуцца – не будзеш жа злавацца на чалавека, якому i без цябе горна – i сам адказаy жартам:

– Што ты y мяне пытаеш? Тоня табе трэба, з Тоняю i дамаyляйся.

Алега трохi здзiвiла, што Тоня, заyсёды вельмi грэблiвая да такiх непрыстойнасцей, на гэты раз нiбы нiчога i не заyважыла. Але яго яшчэ болей здзiвiла тое yзрушэнне, якое нечакана запаланiла жонку, калi Ірка нарэшце нарадзiла дачку – ад сполаху, вiдаць, трохi раней часу, але жывенькую i здаровенькую.

Тоня yсхвалявана, горача абмяркоyвала з Сашкам, што трэба купiць малой, пярэчыла яму – маyляy, не гэта, а лепей вось гэта, – прапаноyвала штосьцi сама, бегала з нявопытным бацькам па магазiнах: увечары яны вярталiся дадому з поyным наруччам нейкiх пакетаy, клункаy, каробак, увязак, адкуль вытыркалiся пялёнкi, цацкi, паyзункi, якiх – Алегу здавалася, што пакупцы купляюць якраз не тое, што трэба, – i так ужо было поyна y лейтэнантавай кватэры.

Тоня расчырванелася, яе перапаyняла незразумелае нервовае yзбуджэнне, яна yся аж свяцiлася ад радасцi, i таму збоку магло здацца, што гэта не Ірка, а яна нарадзiла лейтэнанту дачку. За новымi, непрадбачанымi клопатамi жонка нiбыта забылася нават пра свайго сына, i калi той пачынаy плакаць, нехаця брала яго за руку i цягала разам з сабою па магазiнах.