Двое на вуліцы

Яна yжо нiчога яму не адказвала, адно, не стрымлiваючыся, шчыра смяялася – у трубцы толькi i чуваць было яе «ках-ках-ках-ках».

Яму i потым, калi яны пажанiлiся, вельмi падабаyся гэты яе смех. З розных гарадоy, з розных камандзiровак ён званiy жонцы па тэлефоне-аyтамаце, i калi манеты канчалiся, а на табло yспыхваy надпiс: «Засталося 30 секунд», Алег, спяшаючыся, крычаy у трубку: «Усё, бывай», а затым паyтараy адно толькi слова: «Цалую, цалую, цалую». Яна шчыра смяялася – Тонi, вядома ж, падабалася гэта, – а ён «цалаваy» яе, аж пакуль аyтамат неяк бязгучна, без пстрыкання i без гуду – проста тухла табло, i yсё – не раз’ядноyваy iх.

Тады ж пасля Алегавага тэлефоннага званка Тоня – пра гэта яна расказвала потым, – усё яшчэ смеючыся, вярнулася y свой пакой. Дзяyчаты насцярожылiся.

– Што з табою? – спыталiся y некалькi галасоy адразу.

– Дзяyчаткi, Бог мой, павiншуйце мяне, – крыху адсмяяyшыся, адказала яна. – Разумееце, я выходжу замуж i сама нават не ведаю пра гэта.

Тады стрымана, хоць i шчыра, засмяялiся сяброyкi – дзяyчаты смяюцца не yсе разам, а кожная сабе, i таму такога дружнага рогату, як у хлопцаy, у iх не бывае.

– Ён ужо касцюм шлюбны шые. Да вяселля рыхтуецца. Самагонку гонiць.

– Хто ён?

– Ну Алег, салдат той. Памятаеце, я вам расказвала?

Яна, расчырванелая, смяялася нязмушана, абдымала дзяyчат, цалавала iх, i ёй было вельмi прыемна, што яна выходзiць замуж.

А праз колькi дзён Алег прыслаy пiсьмо, а y iм кароценькую, спiсаную аднекуль iнструкцыю па шыццю шлюбнага yбору: «Сукенка нявесты па традыцыi шыецца з белай тканiны – натуральнага цi штучнага шоyку, мяккай шэрсцi, тафты, гiпюру, баваyняных карункаy на атласнай падкладцы, шаyковага цi баваyнянага пiке. Яна можа быць кароткай цi доyгай. Кароткую сукенку i пасля вяселля можна насiць, як святочную, калi зняць некаторыя yпрыгожваннi.

Словам, тое шчасце, пра якое яны абое падумалi y першую сваю сустрэчу, раптоyна абвалiлася на iх, сагрэла сваёю цеплынёю i ласкаю, падаравала iм пацешнага сына, iхняга Вовачку, якiм яны не маглi нарадавацца, i блiзка каля дзесяцi год яднала i цешыла, нiбы маладажонаy падчас мядовага месяца.