Хабар

Вельмi захацелася дадому.

Таму на наступны дзень яна пачала збiрацца назад. Дачка i зяць угаворвалi Марылю застацца, але старая апраyдвалася:

– Гаспадарка чакае. Лепш вы да мяне прыязджайце.

– Дык хоць паснедайце, – запрасiy зяць.

– У нас на сняданак мюслi з малаком, мёд з марцыпанамi, – сказала старэйшая yнучка Даша.

Пра такiя стравы Марыля нiколi нават не чула, таму схлусiла:

– Неяк з ранiцы не прывыкла есцi. Страваванне на старасцi не тое.

Рабiць няма чаго, зяць сабраyся, адвёз цешчу на вакзал i пасадзiy на аyтобус.

Дарога падалася вельмi кароткай.

Увайшоyшы нарэшце y родную хату, жанчына дастала сала, цыбулю, пасмажыла яечню. Неyзабаве аб’явiлася суседка Ганна i пацiкавiлася:

– Ну, як з’ездзiла?

– І не пытай, суседачка, – махнула сяброyка рукой. – Зусiм дрэнныя справы y маiх. Дзецi y падраных штанах ходзяць, гарбузы ядуць, якiя я свiнням скормлiваю. Вось зараз пасылку збяру: сала, яек, гароднiны. Ды яшчэ грошай перавяду.

– Няyжо?! – завойкала суседка. – Мае там таксама, мабыць, зубы на палiцу паклалi.

Трэба ратаваць дзяцей.

Яна хуценька пабегла да сябе. А Марыля прынялася збiраць усё неабходнае, каб дзецi былi сытыя i на звычайныя гарбузы нават не глядзелi.

Суп па рэцэпце

Гумарэска

У кафэ некалькi былых аднакурснiкаy згадвалi юнацтва.

– Гэта цяпер мы можам дазволiць сабе любую страву, а памятаеце, як у iнтэрнаце часцяком у нашых жыватах гучаy марш? – падхапiyшы вiдэльцам катлету, падмiргнуy таварышам Сашка.

– А колькi было спалена патэльняy ды каструль? – падтрымаy размову Мiкiта.

– Чаго толькi варты прыгатаваныя y чайнiку пельменi, – засмяяyся Максiм.

– Але найбольш трывала y маёй памяцi застаyся першы прыгатаваны суп, – з настальгiяй прамовiy Сашка.

– Нiяк не yцямлю, якi?.. – сказаy Воyка.

– Ты ж на кватэры тады жыy, – згадаy Мiкiта.

– І сапраyды! – пагадзiyся той.

– А што y iм было цiкавага?

– Хто y iнтэрнаце не жыy, таму не зразумець, – агучыy вядомую прымаyку Мiкiта.

– Ну, слухай, як было.

Наш корпус складаyся з дзвюх частак. У першай была кухня для дзяyчат, у другой – для юнакоy. Да канца першага месяца кулiнарная фантазiя нашага пакоя вычарпалася. На студэнцкiм стале неаднаразова пабывала бульба вараная, смажаная, у мундзiрах. Таксама пельменi, крупы i, вядома ж, яечня. А душу не падманеш! Яна патрабавала першых страy.

– Менавiта тады я прапанаваy прыгатаваць суп, – уставiy свае дзве капейкi Максiм.

– Навык у такой далiкатнай справе адсутнiчаy.