Хабар

Але y Мiкiты мелася кнiга кулiнарных рэцэптаy, якую y дарожную сумку паклала мацi, – працягваy расказваць Сашка.

– Выбралi «Суп бульбяны», – падхапiy эстафету yспамiнаy Мiкiта. – Акрамя «другога хлеба», патрабавалася яшчэ цыбулiна, зубчык часнаку, лаyровы лiст, кубiкi булёну, кансерваваная фасоля, курыная вяндлiна. На смак – прыправы i соль.

– Я тады абурацца пачаy, маyляy, суп бульбяны, а на iнгрэдыенты стыпендыi не хопiць! – сказаy Максiм.

– Таму мяса вырашылi выкраслiць, – прадоyжыy аповед Сашка. – Усяго ж астатняга – пакласцi больш: не на аднаго гатавалi.

– Калi галоyны iнгрэдыент аказаyся y каструлi з вадой, панеслi ставiць на плiту, – працягнуy Мiкiта. – Хлапечая кухня была занятая. А вось у дзяyчат амаль нiкога не было. Таму пачалi гатаваць там.

– Каб суп атрымаyся сыцейшым, да бульбы дадалi грэчку, – згадаy Сашка. – Ну i, канечне, iншае па рэцэпце. Пасля чарговай праверкi варыва y пакой забег Мiкiта.

– Пэyна, з крупамi перабаршчылi. Яна yжо займае палову каструлi! – успомнiy свае словы Мiкiта.

– А я кажу: «Нiчога, быy суп бульбяны, стане крупяны. Ды i фасоля не спатрэбiцца. Усе роyна яе y нас як кот наплакаy». Ды тут сваё важкае слова выказаy Максiм: «Як хочаце, але ад рэцэпта адыходзiць не варта». Так у бульбу з грэчкай дадалi жменю фасолi, – сказаy Сашка.

– А вось цыбулi y нас не аказалася, – згадаy Максiм. – Таму пайшлi па суседзях. Толькi y чацвёртым або пятым пакоi пашанцавала, i мы займелi жаданую гароднiну, – уздыхнуy Сашка.

– Дадалi y суп цыбулю, часнок, кубiкi булёну, – працягнуy Мiкiта.

– Тут узнiкла праблема са смакам, – падмiргнуy Воyку Сашка. – Кожны хацеy дадаць нешта сваё. А дзве i больш гаспадынi на адной кухнi, вядома, – бяда.

– Пачалi з солi, – прыгадаy Максiм. – Крышку сыпнулi, быццам не хапае. Дадалi яшчэ. Настала чарга перцу. Зноy кожны паспрабаваy i насыпаy сваю дозу, у вынiку y супе апынулася каля паловы пачка прыправы.

– Вырашылi чакаць, пакуль згатуецца доyгачаканая вячэра, у пакоi, – усмiхнуyся Мiкiта. – І вось усе разам пайшлi на кухню. Выключаем плiту, заглядваем у пасудзiну, а там… усяго трэць супу засталася. Думаем, хто? Няyжо дзяyчаты?

– І што далей? – зацiкавiyся такiм ходам аповеду Воyка.

– А нiчога! – ледзь не yскрыкнуy Сашка. – Думаем, добра, што хоць столькi пакiнулi!

– Прынеслi варыва да сябе, дасталi лыжкi, сабралiся кружком каля стала.