На нашем ресурсе вы можете полностью погрузиться в мир книги «Хабар» — читайте её онлайн бесплатно в полной, несокращённой версии. Если предпочитаете слушать — воспользуйтесь аудиоформатом; хотите сохранить — скачайте через торрент в fb2. Жанр произведения — Легкое чтение, Юмористическая литература, Юмористическая проза. Также на странице доступно подробное описание, авторская аннотация, краткое содержание и живые отзывы читателей. Мы постоянно пополняем библиотеку и улучшаем сервис, чтобы создавать лучшее пространство для всех ценителей качественной литературы.
Хабар

Автор
Дата выхода
11 декабря 2023
🔍 Загляните за кулисы "Хабар" — аннотация, авторский взгляд и ключевые моменты
Перед погружением в полный текст предлагаем познакомиться с произведением поближе. Здесь собраны авторские заметки, аннотация и краткое содержание "Хабар" — всё, что поможет понять глубину замысла и подготовиться к чтению. Материалы представлены в оригинальной авторской редакции (Андрэй Сідарэйка) и сохраняют аутентичность произведения. Если чего-то не хватает — сообщите нам в комментариях, и мы дополним описание. Читайте мнения других участников сообщества: их отзывы часто раскрывают скрытые смыслы и добавляют новые грани понимания. А после прочтения обязательно вернитесь сюда — ваш отзыв станет ценным вкладом в общее обсуждение книги.
Чытача кнігі Андрэя Сідарэйкі чакаюць вясёлыя гумарэскі, іранескі, гісторыйкі, былі, адзначаныя вастрынёй, сатырычнай накіраванасцю і добразычлівымі ўсмешкамі. Парадуе і жартаўлівы каляндар, у якім аўтар распавядае пра цікавыя нетрадыцыйныя святы, у большасці невядомыя шырокай аўдыторыі. Завяршае кнігу гумарыстычная аповесць «Маладыя, альбо Вясёлыя будні сям’і Курачкіных».
Шматлікія з уключаных у зборнік твораў публікаваліся ў рэспубліканскім перыядычным друку.
Выданне стане выдатным падарункам для аматараў айчыннага гумару.
📚 Читайте "Хабар" онлайн — полный текст книги доступен бесплатно
Перед вами — полная электронная версия книги "Хабар", адаптированная для комфортного онлайн-чтения. Мы разбили произведение на страницы для удобной навигации, а умная система запоминает, на какой странице вы остановились — можно закрыть браузер и вернуться к чтению позже, не тратя время на поиски. Персонализируйте процесс: меняйте шрифты, размер текста и фон под свои предпочтения. Погружайтесь в мир литературы где угодно и когда угодно — любимые книги теперь всегда под рукой.
Текст книги
Не раю чытаць таксама тым, у каго выдатная цешча, каханая жонка, дзiвосны начальнiк, непаyторная каханка. Чаму? А навошта iм пра гэта ведаць?!
Не чытайце i вы, хто не хоча ведаць, колькi гузiкаy на сукенцы самай сiмпатычнай супрацоyнiцы цi y якiя днi можна спазняцца на працу, не выконваць абяцанага, не рэагаваць на звароты, даручэннi i пытаннi…
Асаблiва шкодна чытаць таму, у каго заyсёды выдатны настрой, бо ён пасля прачытання пачне блытаць кабiнеты, iмёны, даты… А блазенская yсмешка будзе yспрымацца зусiм не yсмешкай.
Адным словам, вам пашанцавала! А чаму – лепш i не пытайцеся, а…
Мiхась Пазнякоy
Хобi па суботах
Гiсторыйкi, гумарэскi, iранескi, былi
Адведзiны
Гiсторыйка
Марылю запрасiла да сябе дачка. Ды не абы-куды, а ажно y абласны цэнтр. З аднаго боку, ехаць каля трохсот кiламетраy, а з другога – чаму б не наведацца да родных? Апошнi раз у iх была дзесяць гадоy таму, на днi нараджэння малодшай унучкi. Дагэтуль дачка з сям’ёй заyсёды самi прыязджалi.
«Хоць вокам зiрну, як яны там абжылiся», – падумала жанчына.
Даверыyшы суседцы гаспадарку, Марыля адправiлася y дарогу. Доyгачаканую госцю на вакзале сустрэлi дачка i зяць, прывезлi y кватэру, дзе яе з радасцю пачалi абдымаць унучкi Даша i Ксюша.
Дачка хуценька накрыла стол i запрасiла yсiх на абед. Марыля паспрабавала першую страву i ледзь не папярхнулася. Нiбы камяк, ежа стала yпоперак горла.
– Што гэта? – ледзь праглынуyшы, пацiкавiлася жанчына.
– Гарбузовая каша, – адказала дачка.
– У ёй шмат вiтамiнаy i карысных элементаy, – дадаy зяць, са смакам уплятаючы страву за абедзве шчакi.
– Дыетычная, – дадала малодшая yнучка Ксюша.
«Вiдаць, з грашыма y iх зусiм дрэнна», – падумала старая i пашкадавала, што не захапiла з сабой з вёскi сала.
З-за стала Марыля выйшла паyгалоднай. Але нiчога не сказала i села адпачыць у зале на канапу. Унучкi пачалi збiрацца на вулiцу i апранулi джынсы з дзiркамi.
– Божачкi! – усклiкнула Марыля. – Няyжо y вас iншага адзення няма? Хiба прыстойна хадзiць у абдзiртусах?!
– Гэта ж апошнi пiск моды, бабуля, – засмяялiся дзяyчынкi.
«Трэба будзе грошай з пенсii адкласцi yнучкам на новае адзенне», – зазначыла сабе Марыля.
Ёй было некамфортна y даччыным доме. Кватэра на дванаццатым паверсе! Зiрнеш у акно – галава кругам iдзе. Вада нясмачная, паветра бруднае i цяжкае…
Ноччу Марыля адчувала сябе дрэнна. Жывот бурчэy ад нязвыклай ежы, ложак з навамодным матрацам быy нейкi мулкi.






