Хабар

– Здымай кашулю ды кладзiся y ложак, – пачуy загад жонкi. – Зараз тваю хваробу выганяць будзем.

Мiкола з задавальненнем выканаy жончыну просьбу. Але замест звыклай пярцоyкi yбачыy у руках каханай лазовы дубец.

– А гэта яшчэ навошта? – здзiyлена запытаyся ён.

– Таксама добры сродак ад прастуды. У газетах пiшуць, што дапамагае за адну хвiлiну, нават лепш, чым пярцоyка, – з усмешкай адказала кабета. – Ім яшчэ нашы прабабкi карысталiся.

– Падман, – занепакоiyся Мiкола.

– Значыцца, пройдзем яго, – супакоiла жонка i перайшла да працэдуры.

– Балюча, – завойкаy Мiкола пасля першага дубца.

– Пацярпi, любы, – папрасiла лагодна жонка. – Балюча – затое гаюча.

Не мiнула i хвiлiны, як Мiкола амаль пракрычаy, што yжо стаy здаровым.

– І сапраyды, лепш за пярцоyку дапамагае, – зазначыy уголас ён.

Больш Мiкола стараyся не хварэць. Бо y народнай медыцыне лекi разнастайныя. І не заyсёды прыходзяцца даспадобы.

Свой чалавек

Гумарэска

Дзве кабеты-сяброyкi сядзелi цёплым летнiм вечарам на лаyцы, размаyляючы пра здароyе.

– У баку коле, устаць з правай нагi не магу, – скардзiлася Галя.

– А y мяне з ранiцы цiск высокi, а як вечар надыходзiць, то робiцца нiзкi, – падзялiлася Алена.

Раптам iдылiю сябровак перапынiла iншая кабета, якая выйшла з пад’езда.

– Як маешся, Верачка? – запыталася Галя.

– Усё цудоyна. Справы y парадку, настрой баявы, – з усмешкай адказала жанчына i пайшла.

– Не наш чалавек, – пакiвалi галовамi сяброyкi i зноy загаварылi пра свае болькi ды хваробы. Да iх гаворкi далучылася бабуля, якая таксама y гэты вечар вырашыла выйсцi на вулiцу.

– Ой, Нiначка, сто гадоy цябе не бачылi. Куды ты знiкла? – запыталiся кабеты y адзiн голас.

– І, пэyна, зноy яшчэ доyга не yбачыце, – уздыхнуyшы, адказала тая. – З кватэры выйсцi не магу. У баку коле, спiна ломiць, галава шумiць, як прачнуся – на абедзве нагi не адразу yстаю.

– Наш чалавек, – задаволена прамовiлi жанчыны. – Ну, хадзi сюды, пагутарым.

Далей размова палiлася ракой. Жанчыны не заyважылi, як зайшло сонца. Разышлiся, калi зусiм сцямнела.