Вяртанне з апраметнай

– Ты выпi, – працягнуy Фiлiн шклянку Буслу, – нiчога неверагоднага y нашай сустрэчы няма.

– Ну, не скажы! – капiтан узяy прапанаваны двухсотграмовiк. – За гэта i сапраyды варта выпiць, – ён каyтануy гарэлку адным глытком, панюхаy хлебную скарынку i, цяжка yздыхнуyшы, роспачна выдыхнуy: – Мой аднапалчанiн, сябрук Васiль Мароз – кiлер… Наёмны забойца! Цi, можа, я памыляюся?

– Лiчы, што табе пашэнцiла, – прабасiy Фiлiн i зноy прыклаyся да бутэлькi. – Нанялi б iншага – не сустрэлiся б.

– Ды yжо ж дзякуй табе, – з’едлiва i п’янавата адказаy Бусел, – удружыy дык удружыy!.

У Бусла ад выпiтай гарэлкi закружылася галава, але адчуy ён сябе i сапраyды лепей. Куды падзелася ламота y касцях! Сцiх боль у патылiцы, прыемнае цяпло хвалямi расцякалася па стомленым целе, мышцы зноy налiлiся сiлай. I толькi душу рвала на часткi крыyда, не праходзiла злосць на самога сябе, што так проста даyся y рукi злачынцам, як малое дзiця, дазволiy абвесцi сябе вакол пальца. Ён вылiy рэшткi з бутэлькi y сваю шклянку.

– Колькi ж табе заплацiлi? – Бусел узняy на Фiлiна калючыя, халодныя y сваёй рашучасцi вочы.

– Добра, – незласлiва кiнуy Фiлiн i, адкаркаваyшы новую бутэльку, таксама выпiy.

– А дзе памагаты, Прышч, здаецца? – п’янавата дапытваyся Бусел.

Фiлiн не адказаy: ён тупаватым, асалавелым позiркам утаропiyся y акно i, не зважаючы на Бусла, павольна соyгаy скiвiцамi, жуючы хлеб з салам.

– Цi, можа, яму адправiy капаць? Ён з задавальненнем мяне жывога зямлёй закiдае.

– Прышч паехаy у Мiнск, – не паварочваючы галавы i не мяняючы паставы, буркнуy Фiлiн.

– Будзеш вiнавацiцца? – ускiпеy капiтан i, няyпэyнена перасоyваючы ногi, зашпацыраваy па хаце, замахаy рукамi. – Скажаш, прабач, кораш, нявыкрутка атрымалася, не гадаy i не думаy, што былога сябра давядзецца прышыць…

– Хопiць, – сурова yзбычыy галаву Фiлiн, – калi сваiм розумам дапетрыць не можаш, сядзь i слухай. Па-першае, твая праyда: каб ведаy, што цябе павiнен адправiць у» магiлёyскую губерню», не пiлi б цяпер гарэлку.

– Каму гэта «iм»? – пацягнуyся да бутэлькi Бусел, але Фiлiн перахапiy руку.

– Пачакай, паспееш, – адсунуy ён гарэлку. – Каму ты перайшоy дарогу, не ведаю, толькi, пакуль не зусiм п’яны, запомнi: цябе я забiy!..

– Як забiy, калi вось ён – я? – здзiвiyся Бусел.

– Растлумачу.