Вяртанне з апраметнай

Узбiраючыся наверх, Бусел злавiy сябе на тым, што калiсьцi даyно yжо чуy гэты прыглушаны бас. Перадапошняя прыступка i сапраyды пад нагой трэснула, капiтан хiстануyся i, пэyна, бразнуyся б з усёй вышынi назад, у вiльготнае, заплеснелае чэрава падполля, але моцныя рукi падхапiлi пад пахi, i y адно iмгненне ён апынуyся y пакоi. Бусел не спяшаyся yставаць з падлогi, чакаy, пакуль вочы прызвычаяцца да святла.

У адзiным на yсю хату пакоi было чатыры акны, у два з якiх, што выходзiлi на панадворак, праз бруднае шкло нясмела прабiвалася залацiста-жоyтымi пыльнымi промнямi сонца.

Справа ад капiтана да сцяны, калiсьцi паклеенай прама па бярвеннях зялёнымi шпалерамi, цяпер абшарпанымi i ледзь не напалову абгрызенымi мышамi ды пацукамi, была прытулена вялiкая трохдзверная самаробная шафа са зжаyцелым люстэркам. Непадалёк высiлася зялёнага колеру драyляная скрыня, абабiтая жалезам.

«Вiдаць, ёй прыцiскалi крышку склепа», – падумаy капiтан i перавёy позiрк на круглую печ, металiчны ложак, стол, каля якога спiнай да яго стаяy крыху ссутулены чалавек i налiваy у шклянку гарэлку.

Бусла нудзiла i ад холаду бiла дрыготка. Якраз праз гэта яму не хацелася yставаць, каб бандыт не бачыy ягоную слабасць.

– Выпi, палягчэе, – прагаварыy чалавек i сам зрабiy некалькi глыткоy з рыльца бутэлькi.

Бусел зразумеy, што перад iм Фiлiн. Рызыкоyныя паводзiны бандыта выклiкалi недавер i насцярожанасць. Як-нiяк, а y пакоi яны былi yдвух, рукi, ногi y Бусла вольныя, i Фiлiн, выкраyшы капiтана, павiнен быy ведаць, што ён валодае баявымi прыёмамi самба i каратэ.

– Завязваць бойку не раю, – быццам прачытаyшы Буславы думкi, прабасiy Фiлiн i, закусваючы, захрабусцеy агурком.

– Пакуль што вып’ю, – цяжка yзняyся на ногi капiтан, – толькi за што?

– За сустрэчу, – здрыгануyся голас у Фiлiна, ён павярнуyся да Бусла.

– Ты?! – ашалела вылупiyшы вочы, ускрыкнуy аслупянелы капiтан.

– Я, – абыякава адказаy Фiлiн.

У пакоi надоyга запанавала цiшыня.

Бусел i Фiлiн знешне былi падобныя: аднолькава высокiя, шырокiя y плячах, не абдзеленыя прыродай фiзiчнай сiлай i спрытам, толькi капiтан бялёсы, а Фiлiн чарнявы. Яны глядзелi адзiн аднаму y вочы: Фiлiн спакойна, з адценнем абыякавасцi, Бусел разгублена-вiнаватым позiркам, здавалася, праглынаy злачынцу.

– Фантастыка! – напружана варухнулiся вусны капiтана, ён зрабiy крок уперад, быццам збiраючыся абняць злачынцу. – Вось гэта сустрэча!..