Вяртанне з апраметнай

– Як мы гэткага панясём? – з нянавiсцю, iстэрычна пераходзячы на крык мацюкнуyся Прышч i, вiдавочна, спаганяючы на Буслу злосць за атрыманы ад Фiлiна кухталь, цяжка пацягнуy капiтана далей ад машыны, шматлянуy у самую крапiву. – Няхай там рыгае! – i, спахапiyшыся, прапанаваy: – Можа, хоць ногi развяжам, западло насiць лягавага!

– Развяжам у склепе, – не зважаючы на Прышчова скавытанне, камандаваy Фiлiн, – ды глядзi пад ногi, каб на лесвiцы мент шыю не зламаy.

– Дапаможам, калi сам не скруцiць, – агрызнуyся Прышч.

Бандыты падхапiлi Бусла пад пахi i волакам пацягнулi y хату. У склепе, куды спусцiлi капiтана, было цёмна, сыра i халодна. На слiзкай, парослай цвiллю цаглянай сцяне, якую выхапiла святло лiхтарыка, праступалi буйныя кроплi вады i павольна сцякалi на зямлю. Гэта гаварыла за тое, што дом стаiць у нiзiне, магчыма, ля балота. Дыхалася цяжка. Прышч пасвяцiy лiхтарыкам у твар i, сапучы, зласлiва прабурчаy:

– Была б мая воля, даyно кiшкi б выпусцiy.

– А ты выпусцi, – з выклiкам, пракаyтнуyшы даyкi камяк, прахрыпеy Бусел.

– З задавальненнем прышыю мянта, – цвыркнуy слiнай Прышч. – Толькi не цяпер, крыху пазней, – ён дастаy фiнку, перарэзаy вяроyку на нагах. – Жывi, падла, ноч у цябе яшчэ ёсць, – злачынец па-блазенску зарагатаy i балюча yдарыy рукаяткай нажа y жывот.

Ноччу Буслу заснуць не yдалося, холад працiнаy да касцей. Каб сагрэцца, спрабаваy прысядаць са звязанымi рукамi, але кожны рух болем аддаваyся y скронях, кружылася галава.

«Прафесiйна накаyтавалi, – падумаy Бусел, – такiя yдары мне знаёмыя яшчэ з дэсантуры. Адно незразумела, навошта я iм спатрэбiyся? Калi хтосьцi зводзiць нейкiя рахункi, зрабiy бы прасцей, навошта yскладняць сiтуацыю, цягнуць невядома куды? Паздзекавацца?.. Не, пэyна, я патрэбны гэтаму Фiлiну для нечага iншага».

Бусел намацаy драбiну, пацiху падняyся пад самае вечка, упёрся спярша галавой, потым плячамi, спрабуючы адчынiць склеп. Не атрымалася. Знясiлены, ён апусцiyся, сеy на вiльготную зямлю, прытулiyся спiнай да драбiны, каленi падцягнуy да грудзей – так было крыху цяплей…

Колькi прайшло часу, Бусел не ведаy, але нарэшце над галавой пачулiся таропкiя крокi, нешта цяжкое i вялiкае доyга кантавалi па падлозе, пакуль ссунулi з вечка.

– Вылазь, – сцiшана прагаварыy нябачны Буслу чалавек i спачувальна дадаy: – Асцярожна, драбiна гнiлая.