Вяртанне з апраметнай

Ён зрабiy некалькi крокаy у зацемненым, смярдзючым будынку, палез у кiшэню па запалкi, i y гэты момант нешта цяжкое звалiлася на галаву…

Машына нарэшце спынiлася, пачулiся галасы. Гаварылi двое. Спярша Бусел не мог разабраць, пра што гамоняць злачынцы, але праз хвiлiну галасы наблiзiлiся, i ён пазнаy хрыплы барытон, якi належаy чалавеку з парку.

– Фiлiн, а мо цяперака пазбавiмся ад лягавага?

«Адзiн з iх – Фiлiн», – засяроджана yслухоyваyся y размову Бусел. Ён сiлiyся прыгадаць, цi сустракаyся раней з чалавекам, якi меy гэтую мянушку, але на памяць нiчога не прыйшло.

– Ты вось што, – рыкнуy у адказ прастуджаны бас, – зрабi засечку на сваiм прышчастым носе, бо незнарок адкручу разам з пляшывай галавой: мент павiнен жыць! I, пакуль iншага рашэння не прыму, нiводзiн волас не звалiцца з ягонай галавы. Уцямiy?!

– Ды я што, – лiслiва прагундосiy чалавек з парку i, перасiльваючы палахлiвасць, прамармытаy: – Я да таго, каб не уцёк!.

– Вось тады дакладна адарву галаву, – пагрозлiва прабасiy голас, якi хутчэй за yсё належаy Фiлiну. – Паглядзi, цi жывы ён, мо мерцвяка вязём.

Чалавек даyгавата корпаyся ля дзвярэй, не мог адамкнуць замок, мацюкаyся i бурчэy нешта невыразнае. Нарэшце дзверы адчынiлiся, чыстае паветра yварвалася y будку. Бусел адчуy прыемны пах сасны, мяты, свежаскошанага сена. Ад ляснога водару закружылася галава, прыемна было yдыхаць пах лесу, чуць шамаценне дрэy, хацелася жыць…

– Лягавы, ты жывы? – пачуyся голас з цемры, i адразу па вачах разанула калючае, халоднае святло лiхтарыка.

– Калi цябе садану, як яго, у штаны накладзеш, а мо прамiком сплануеш у» магiлёyскую губерню», – весела прабасiy з цемры Фiлiн. – Цягнi, панясём у склеп.

– Аббляванага не панясу! Няхай валяецца y будцы, ранiцай усё роyна y распыл!

– Прышч, рабi, што сказана! – зласлiва прасiпеy Фiлiн, пачуyся глухi yдар, стогн, лiхтарык звалiyся на зямлю i патух.

«Мянушка другога – Прышч», – толькi падумаy Бусел, як яго yхапiлi за абедзве нагi i, быццам мех з бульбай, скiнулi з машыны y высокую, росную траву. Ён балюча стукнуyся спiнай, у галаве адразу загуло, скронi сцiснула неймаверным болем, i капiтан зноy званiтаваy.