Вяртанне з апраметнай

Мы ведалi падлу, якая iшла на сустрэчу з мянтом, – Фiлiн, вiнавацячыся, спахапiyся: – Я хацеy сказаць, з табой. Мы павiнны былi прышыць мiлiцыянта, але на фотаздымку, якi yсучылi y апошнi момант, я пазнаy цябе, – Фiлiн паклаy фотаздымак на стол. – Ты другi злева, абведзены чырвоным фламастэрам i пазначаны крыжыкам.

– Такi ж фотаздымак ляжыць у мяне на працоyным стале пад шклом, – Бусел на хвiлiну заплюшчыy вочы, страсянуy галавой: i сапраyды выпiy лiшку. – Гэта мы год таму на Дзень мiлiцыi…

– Атрымоyваецца, што хтосьцi з тваiх калег цябе здаy! – з’едлiва, нацiскаючы на слова «калег», прагаварыy Фiлiн.

– Ты гавары, ды не загаворвайся! – адштурхнуy ад сябе здымак Бусел. – За кожнага ручаюся, разам не адзiн пуд солi з’елi.

– I yсё ж, – стаяy на сваiм Фiлiн, – тут, акрамя цябе, пяць чалавек, фатограф шосты, i хтосьцi з iх на табе паставiy чырвоны крыжык.

– А чаму ты не адмовiyся, калi пазнаy мяне? – спрабуючы змянiць тэму размовы, спытаy Бусел i пацягнуyся за пачкам цыгарэт. – Грошы засцiлi вочы?

– Грошы нi пры чым, не адмовiyся якраз таму, што пазнаy.

Нарэшце зразумей, што я просты выканаyца, кiлер, i вырашыy цябе выратаваць. I, як бачыш, мая задумка yдалася.

– Не магу паверыць, што Фiлiн – гэта ты!

– Пра мяне пагаворым потым, час будзе, а цяпер ты павiнен ведаць усё, што здарылася з табою.

– Ды як не ведаць, калi i цяпер галава гудзiць, быццам званiца!

– Я не пра тое. Гнiлога Прышч пасадзiy на пяро, сам улез у ягоную апратку i выйшаy на сустрэчу з табою. Дарэчы, месца сустрэчы i пароль нам таксама паведамiлi.

Так што кумекай, сышчык, адкуль могуць расцi ногi. Сустрэчу з Прышчом ты памятаеш.

– Толькi да таго моманту, як увайшоy у нейкую развалюху, – пагадзiyся Бусел, якога больш i больш цiкавiy расповед Фiлiна.

– У той развалюсе я гваздануy цябе, ты yжо выбачай, прыйшлося самому, бо Прышч вельмi злы на вашага брата, мог не разлiчыць. А потым пераапрануy цябе y адзенне Гнiлога, а yсё тваё нацягнуy на яго.

– Хочаш сказаць, што той чалавек павiнен сысцi за нябожчыка Бусла?

– Спадзяюся, так i будзе, – упершыню падчас размовы скупая yсмешка слiзганула па вуснах Фiлiна.

 – Над Гнiлым папрацавалi – мацi родная не пазнае, а астатняе – адзенне, пасведчанне, нават твае трусы на iм. Ты yжо выбачай, трэба, каб камар носа не падтачыy. Нам пашэнцiла, што валасы y вас аднаго колеру, не прыйшлося галаву адразаць…

– Карацей, пашэнцiла мне, – зморшчыyся Бусел.

– Можа, i так, асноyнае, ты жывы, хаця для yсiх – нябожчык.