На нашем ресурсе вы можете полностью погрузиться в мир книги «Танцавальны марафон» — читайте её онлайн бесплатно в полной, несокращённой версии. Если предпочитаете слушать — воспользуйтесь аудиоформатом; хотите сохранить — скачайте через торрент в fb2. Жанр произведения — Легкое чтение, Детективы, Зарубежные детективы. Также на странице доступно подробное описание, авторская аннотация, краткое содержание и живые отзывы читателей. Мы постоянно пополняем библиотеку и улучшаем сервис, чтобы создавать лучшее пространство для всех ценителей качественной литературы.
Танцавальны марафон

Автор
Дата выхода
31 мая 2022
🔍 Загляните за кулисы "Танцавальны марафон" — аннотация, авторский взгляд и ключевые моменты
Перед погружением в полный текст предлагаем познакомиться с произведением поближе. Здесь собраны авторские заметки, аннотация и краткое содержание "Танцавальны марафон" — всё, что поможет понять глубину замысла и подготовиться к чтению. Материалы представлены в оригинальной авторской редакции (Виктор Правдин) и сохраняют аутентичность произведения. Если чего-то не хватает — сообщите нам в комментариях, и мы дополним описание. Читайте мнения других участников сообщества: их отзывы часто раскрывают скрытые смыслы и добавляют новые грани понимания. А после прочтения обязательно вернитесь сюда — ваш отзыв станет ценным вкладом в общее обсуждение книги.
Падзеі рамана пачынаюцца з навагодняга балю-маскараду 1910 года ў палацы генерал-губернатара г. Мінска. Малады афіцэр ваенна-марскога флоту граф Сяргей Аляксандраў тайна ад бацькоў пакідае баль і сустракаецца з каханай. Маладыя спяшаюцца ў царкву, пасля вянчання вяртаюцца на баль і абвяшчаюць аб шлюбе. Для бацькоў Аляксандрава гэта стрэс, для астатніх – навагодні жарт… Аўтар праводзіць сваіх герояў праз падзеі рэвалюцыі 1917 года, ганенні ў 30-я гады, “пражскую вясну” 1968 года, развал Савецкага Саюза і, нарэшце, нашы дні.
📚 Читайте "Танцавальны марафон" онлайн — полный текст книги доступен бесплатно
Перед вами — полная электронная версия книги "Танцавальны марафон", адаптированная для комфортного онлайн-чтения. Мы разбили произведение на страницы для удобной навигации, а умная система запоминает, на какой странице вы остановились — можно закрыть браузер и вернуться к чтению позже, не тратя время на поиски. Персонализируйте процесс: меняйте шрифты, размер текста и фон под свои предпочтения. Погружайтесь в мир литературы где угодно и когда угодно — любимые книги теперь всегда под рукой.
Текст книги
– Будзем гаварыць тут… Калi y цябе, Вiктар Пятровiч, нешта з сэрцам, у мяне ёсць i валакардзiн, i нiтраглiцэрын, але выслухаць мяне ты абавязаны.
– Не-не, – падхапiyся на ногi Аляксандраy. – Гэта я так, ад нечаканасцi… i радасцi…
– Ад радасцi?! – iранiчна перапытала Ванда Мiкалаеyна i холадна, як адрэзала: – Не варушы старое, перасмылела… Балела, смылела, забылася… А вось сын у нас з табой, Вiктар Пятровiч, застаyся, думаю, на ДНК настойваць не будзеш, i без экспертызы вiдаць, чыя копiя… А дзе ж твая кiтаянка? – нечакана для самой сябе спыталася Ванда Мiкалаеyна i адчула, як здрыганулася сэрца.
Яна yбачыла былога каханка i, насуперак усяму, зразумела, што гады не выкраслiлi Аляксандрава з памяцi, больш таго, яшчэ хвiлiна-другая, i яна не зможа супрацьстаяць жаданню дакрануцца да чалавека, якога калiсьцi кахала. У яе yзнiкла амаль непераадольнае жаданне пагладзiць сiвыя, пастрыжаныя пад вожык валасы.
– Мая кiтаянка? – таропка перапытаy Аляксандраy. – Тут нiколi не было кiтайцаy.
Упэyненасць, з якой Вiктар Пятровiч запярэчыy, абурыла Ванду Мiкалаеyну, памяць была супраць гэтай вiдавочнай хлуснi. Душу зноy раздзiрала несправядлiвасць i злосць.
– І дзяцей ад яе няма?
– Няма, бо не ведаю, пра што ты гаворыш, – адказаy Аляксандраy, але не так упэyнена, бо y гэтую хвiлiну здагадаyся, пра каго гаворыць Ванда.
– Што ж, няхай так i будзе… Зрэшты, мы тут па iншай справе.
Нечакана закружылася галава, Ванду Мiкалаеyну хiстанула, яна yхапiлася за спiнку крэсла.
– Табе кепска? Можа, вады?
Вiктар Пятровiч ужо трымаy у руках сiфон з газiроyкай i шклянку. Ванда Мiкалаеyна кiнула yдзячны позiрк на сына i, не зважаючы на гаспадара кватэры, быццам яго тут i не было, пацягнулася да сумачкi, расшпiлiла замочак i выцягнула з бакавога кiшэньчыка бутэлечку з лекамi.
– Мо дзве таблеткi зашмат? – перапытаy заклапочаны Трухан, калi yбачыy у мацiнай далонi дзве жоyтыя кропачкi.
– Самы раз, – кiyнула Ванда Мiкалаеyна i ссiнелымi вуснамi yзяла бязважкiя таблеткi з далонi. Потым выпiла газiроyкi, але на Вiктара Пятровiча так i не паглядзела.
– Можа, выклiкаць хуткую дапамогу? – разгублена прамармытаy Аляксандраy i yхапiy слухаyку тэлефоннага апарата, якi вiсеy на сцяне.
– Не трэба, само пройдзе, – страсянула галавой, быццам скiнула нейкi цяжар Ванда Мiкалаеyна i стомлена заплюшчыла вочы.











