Танцавальны марафон

 – Вiктар Пятровiч жыy, не ведаючы цябе, i будзе жыць далей, а вось ты…

Трухан быццам пракаyтнуy свой сутаргаваты смех, насцярожыyся. Каго-каго, а мацi ён ведаy, i калi яна так сказала, значыць, i сапраyды бацька – не просты чалавек. Трухан любiy мацi, ведаy, што яна цяжка хварэе, i, канечне, нi y чым не мог ёй адмовiць, тым больш, што клапацiлася яна y першую чаргу аб iм.

– Ён багаты? – зляцела з языка Трухана.

Мацi з дакорам паглядзела сыну y вочы:

– У цябе толькi грошы y галаве.

– Добра, канечне, каб яны былi y кiшэнях цi яшчэ лепш – у швейцарскiм банку, – выскалiy няроyныя жоyтыя зубы Трухан.

Яны сустрэлiся так, быццам бачылiся толькi yчора.

– Я прыехала i прывезла Вiктара, твайго сына, – не вiтаючыся, ультыматыyна заявiла Ванда Мiкалаеyна, як толькi Аляксандраy адчынiy дзверы.

Вiктар Пятровiч разгублена залыпаy вачыма, адступiy некалькi крокаy у прыцемнены калiдор.

– Ванда?! – вырваyся з ягоных грудзей прыглушаны стогн.

– Абыдземся без сантыментаy, – рэзкавата, але yсё ж з хваляваннем прамовiла Ванда Мiкалаеyна i адразу yпiхнула y калiдор сына.

Потым увайшла сама, цiха, бясшумна зачынiла дзверы, пашарыла рукой па сцяне, шчоyкнула выключальнiкам. Знiякавелы Вiктар Пятровiч, апрануты y спартыyны гарнiтур i тапачкi на босую нагу, выглядаy зусiм па-хатняму, нiчым не нагадваy таго грознага i непрыступнага Аляксандрава.

– Паклiч жонку, няхай паслухае, пра што гаварыць буду, – загадала Ванда Мiкалаеyна.

Яна рыхтавалася да сустрэчы, у думках рэпетыравала кожнае слова, баялася, што нехта перахопiць iнiцыятыву, i, канечне, гэтым «нехта» магла быць толькi жонка Аляксандрава.

Вiктар Пятровiч, не адводзячы вачэй ад Трухана, вяла yсмiхнуyся:

– Адзiн я…

– Дзе ж яна? У краме, на дачы? – наступала Ванда Мiкалаеyна.

Вiктар Пятровiч цяжка yздыхнуy, ногi не трымалi, i ён паволi асунуyся на скураны зэдлiк, што карычневай шапкай, як грыб на тоyстай ножцы, высiyся каля трумо.

– Халасты я… – сказаy Аляксандраy, – i нiколi жанаты не быy.

Мацi з сынам перазiрнулiся. Вочы Ванды Мiкалаеyны пацяплелi, хваравiты твар прасвятлеy. Трухан перасмыкнуy плячыма, маyляy, рабi што хочаш, мяне твае справы не цiкавяць.

– Зрэшты, цяпер гэта не мае значэння, – хутка пазбавiyшыся ад хвiлiннай замiнкi, кiнула Ванда Мiкалаеyна i з высока yзнятай галавой прашпацыравала y прачыненыя дзверы залы.