Танцавальны марафон

Вiктар Пятровiч павесiy трубку на месца i y чаканнi прытулiyся спiнай да дзвярнога вушака, паспрабаваy лагiчна асэнсаваць падзеi, што так нечакана звалiлiся на ягоную галаву. Яшчэ паyгадзiны таму ён нават у сне не мог убачыць таго, што цяпер перажываy. Дарослы сын стаяy побач i выклiкаy пачуццё няyпэyненасцi, ён мiжвольна параyноyваy сябе з iм, шукаy падабенства. Той, быццам адчуyшы, што яго вывучаюць, пагардлiва скрывiy вусны i адвярнуyся. Дый што было параyноyваць, яны былi, як дзве кроплi, падобныя адзiн да аднаго, толькi з рознiцай у дваццаць гадоy.

«Сын, мой сын!» – узнёсла падумаy Аляксандраy, вочы пацяплелi, i ён перавёy удзячны позiрк на Ванду.

У грудзях шырылася, iрвалася вонкi даyно забытае пачуццё пяшчоты i любасцi. Саленаваты камяк падкацiy пад самае горла, было цяжка стрымлiвацца, каб не заплакаць.

Гэтая стомленая хваравiтая жанчына нiчым не нагадвала тую далёкую гарэзу Ванду, але Вiктара Пятровiча цягнула да яе нейкая непераадольная сiла, у душы зацеплiлася надзея, што нарэшце y яго можа yтварыцца сям’я, i будзе yсё, як у людзей… Ад хвалявання нервова yздрыгвалi кончыкi пальцаy, ён не ведаy, куды дзець рукi, адчуваy, што неадкладна павiнен нешта зрабiць.

«Мо прапанаваць шампанскага? – мiльганула y думках. – За сустрэчу…»

Вiктар Пятровiч ужо набраy поyныя грудзi паветра, каб сказаць гэта, але Ванда Мiкалаеyна перапынiла. Яна нечакана расплюшчыла вочы, цяжка, пакутлiва паглядзела на Аляксандрава, прашаптала:

– Памятаеш, як добра yсё пачыналася?

Вiктар Пятровiч не адказаy, цяжка праглынуy даyкi камяк, згодна кiyнуy.

– Я кахала цябе, – зноy заплюшчыла вочы Ванда Мiкалаеyна.

– Я таксама, – выдыхнуy Вiктар Пятровiч.

– Роyна месяц… І што ты знайшоy у той кiтаянцы?

– Адкуль ты яе ведаеш? – насцярожыyся Аляксандраy. Ён даyно yзгадаy Мэй Лi – сваё першае заданне, трывожна зашчымiла сэрца. – Я не памятаю, каб вы сустракалiся.

– А я была тут, – Ванда Мiкалаеyна выпiла газiроyкi, абвяла позiркам пакой. – Бачу, нiчога не змянiлася, толькi партрэты кудысь падзелiся…

– Мама, табе нельга хвалявацца, – Трухан паспрабаваy змянiць тэму гаворкi, але мацi адмахнулася:

– Мне yжо добра.

I сапраyды, лекi пачалi дзейнiчаць, мiльгаценне y вачах знiкла, твар трошкi паружавеy, але зрабiyся нейкi скамянелы.

– Была я y гэтай кватэры, была! – цвёрда заявiла Ванда Мiкалаеyна.