Танцавальны марафон

Гэта здзiвiла Хмару, ён строга, па-начальнiцку перапытаy:

– Дык Вы памятаеце той выпадак цi не?

Жанчына y акне знiкла, пануры Сiyцоy неяк вiнавата, але павесялела агледзеy госця, рудыя вусы варухнулiся.

– Канечне, памятаю, не грыб знайшоy… Толькi я пра yсё расказваy i нат паперу падпiсаy. Дык Вы спытайцеся y нашага yчастковага, Генадзь Барысавiч лепей ведае, ён следства правiy.

– Хто знайшоy машыну: Вы цi yчастковы? – па-начальнiцку строга спытаy Хмара. – Калi маёр Папруга, буду гаварыць з iм, калi Вы i не хочаце адказваць, што ж, прыдзецца грамадзянiна Сiyцова затрымаць i даставiць у Мiнск на допыт.

Сiyцоy нервова тузануy з зубоy люльку, адмахнуy ад твару едкi дым, зноy азiрнуyся на акно, да якога прыпала шыракатварая жонка.

– Ды што мы тут стаiм? – нечакана замiтусiyся вiславусы. Яго быццам падмянiлi, сутуласць зрабiлася больш прыкметнай. – Заходзьце y хату, там i пагаворым, – залiслiвiy гаспадар i збочыy з асфальтаванай сцяжынкi.

«Гэта зусiм iншая размова», – стрымлiваючы yсмешку, падумаy Хмара i накiраваyся да прачыненых дзвярэй.

– У справе таго шафёра не yсё так гладка, – адразу i здалёк пачаy лейтэнант. – Пра yсё гаварыць не маю права, толькi, здаецца, Шапавалаy – добры манюка…

– І мне, таварыш начальнiк, так здалося.

Размаyляючы, мiнулi веранду, сенцы, прапахлыя прытарнагоркiм дымам ад керагаза, i нарэшце Хмара апынуyся y пакоi, пасярэдзiне якога высiyся накрыты белым абрусам стол.

Ён быy застаyлены рознымi закускамi, у носе прыемна заказытаy пах смажаных шкварак. Каля акна з перакiнутым цераз руку ручнiком сцiшылася невысокая жанчына. На загарэлым твары сполахам свяцiлiся карыя вочы, вусны неяк ненатуральна крывiла прымусовая yсмешка. Гаспадынi было гадоy шэсцьдзясят цi каля гэтага.

– Дабрыдзень, – здрыгануyся голас у жанчыны, яна кашлянула i, спадылба зiрнуyшы на мужа, таропка дадала: – Казiчак, якраз i абед.

Запрашай чалавека.

«А мяне тут чакалi», – здзiвiyся Хмара, але сказаць нiчога не паспеy.

Гаспадар за спiнай радасна забасiy:

– Не адмаyляйце, таварыш начальнiк, чым багатыя, тым i радыя.

– Вы ведалi, што я з мiлiцыi? – з цiкаyнасцю пазiраючы на гаспадыню, усмiхнуyся Хмара.

– А тэлефон нашто? – пачырванелi шчокi жанчыны. Яна машынальна змахнула з табурэткi ручнiком, быццам выцерла пыл, запрасiла: – Сядайце.