Танцавальны марафон

Iх версiя – менавiта няшчасны выпадак, толькi як паверыць у яе нам?

– Трэба аб’ядноyваць справы Шапавалава i Казаковай, – няyпэyнена выказаyся Хмара, бо yсё яшчэ знаходзiyся пад уражаннем магчымага саyдзелу, якi мог адбыцца, паддайся ён чарам спакуслiвай Казаковай.

– Гэта трэба рабiць неадкладна, толькi як быць з маёрам Бараной? – Мiкулiч неяк па-дзiцячы цмокнуy вуснамi, прыплюшчыy вочы. – Казакова прыняла цябе за следчага, якога накiраваy да яе yчастковы. Так?

– Так, – пагадзiyся Хмара.

– А што мы яшчэ ведаем? Хто яшчэ быy па рэкамендацыi Бараны на «кансультацыях» Казаковай? Не, з аб’яднаннем спяшацца не будзем, загубiм справу.

– Што ж застаецца?

– Ясна адно, – разважаy Мiкулiч, – трэба браць у аператыyную распрацоyку Барану i так, каб iнфармацыя не прасачылася. Па yсiм, Казакова «кансультавала» не толькi лейтэнантаy, iм яе дапамога менш за yсё патрэбна. Вось i кумекай, хто мог карыстацца ейнымi паслугамi.

– Але ж нельга i рабiць выгляд, быццам нам нiчога не вядома! – ускрыкнуy Хмара.

Мiкулiч устаy, падхапiyся i лейтэнант.

– Ты, Iгнат Уладзiмiравiч, едзь, як планавалi, у Бягомль, – стрымана зазначыy падпалкоyнiк; было вiдавочна, што ён прыняy рашэнне, але толькi для сябе. – У нас ёсць чым займацца… А я тут пакручуся, да Кудзiна пад’еду, старыя сувязi падыму. Адным словам, прынюхаюся да справы Казаковай з неафiцыйнага боку.

11

Чалавек, якi знайшоy у лесе машыну Шапавалава, выглядаy гадоy на шэсцьдзясят, быy доyгi, худы i сутулы.

Панурым i злым яго рабiлi вiслыя вусы, канцы якiх ён пастаянна накручваy на yказальны палец левай рукi. У агромнiстай правай далонi хавалася курыцельная люлька, i толькi смалiсты, адпалiраваны да люстэркавага бляску муштук трубой тырчаy з кулака i курэy дымам. Ён стаяy пасярод панадворка, маyклiвы i манументальны, пыхкаy люлькай i, выцягваючы худую шыю, пазiраy на вулiцу. Прыезд Хмары для яго не быy нечаканасцю.

Лейтэнант павiтаyся, прадставiyся. Сiyцоy назваy сябе, востры кадык на доyгай шыi нервова тузануyся, у вусах, як i y кулаку, курэy шызы дым.

– Мне трэба задаць Вам некалькi пытанняy наконт шафёра, якога шостага чэрвеня Вы знайшлi y лесе y зачыненай фуры.

Сiyцоy павольна закiваy сiвой патлатай галавой, але нiчога не адказаy. Ён азiрнуyся на хату, ды так i застыy, вылупiyшы вiрлаватыя вочы на адно з акон, за якiм угадваyся жаночы сiлуэт. Было вiдавочна, што Сiyцоy чакаy нейкага знаку.