Танцавальны марафон

У галаве y Хмары yсё пераблыталася, ён адчайна адштурхнуy рукi Казаковай, iмпэтна крутнуyся, закрычаy:

– Не ведаю я нiякага маёра Бараны! Сюды мяне прывяла смерць Шапавалава. Не веру, што ён памёр сам!..

Апошняе вырвалася мiжвольна, Хмара так не думаy, але чамусьцi сказаy. Гэта падзейнiчала на жанчыну. Яна войкнула, прыкрыла грудзi рукамi i кiнулася да канапы.

– Дык Вы не?.. – нацягнуyшы прасцiну да самай шыi, няyпэyнена i расчаравана перапытала Казакова. У наступны момант у вялiкiх блакiтных вачах заскакалi гарэзлiвыя смяшынкi.

Хмара нават не заyважыy, як адарваy дзвярную ручку, i цяпер стаяy у позе карацiста, якi чакае нападу i гатовы даць адпор. Ён апусцiy рукi, нiякавата зiрнуy на Казакову, iх вочы сустрэлiся.

– Ну i дзела! – уздыхнуy лейтэнант i адчуy, як iстэрычны смех рвецца з грудзей, не yтрымаць.

– А я, – пырснула Казакова, – прыняла Вас за…

Хмары было цiкава даведацца, за каго прыняла яго сястра Шапавалава, але смех праглынуy прызнанне жанчыны.

– Ад мяне yпершыню yцякае мужчына! Нават ручкi паадрываy!

– А я думаю, правакацыя… усё – трапiy у пастку…

Першай ачомалася Казакова. Яна yвiшна, не зважаючы на Хмару, устала з канапы, загарнулася y прасцiну, знайшла халат, выцягнула ключы i адамкнула дзверы, якiя пяць хвiлiн таму штурмаваy Хмара. З ваннай данеслася плескатанне вады. Казакова вярнулася апранутая, быццам нiчога не здарылася, прывяла y парадак канапу, падбiла падушкi i, прыладзiyшы на ранейшае масца перламутравую шпiльку, зiрнула на гадзiннiк.

– Я i сапраyды чакаю гасцей.

– Пагаворым на кухнi, – прапанаваy Хмара i зноy адчуy няёмкасць. У гэтай жанчыне было столькi спакуслiвай жыццёвай сiлы, што лейтэнант вымушаны быy хаваць вочы, каб не выдаць свайго душэyнага стану.

– Ручку адарвалi! – са скрухай упiкнула лейтэнанта гаспадыня. – Можа, i y агульны калiдор дзверы адамкнуць? Там ручка дарагая, зробленая на заказ.

– Я адкуплю замок, – вiнавата буркнуy Хмара i, спадылба зiрнуyшы на Казакову, прапанаваy: – Калi спяшаецеся, я пакiну позву, пагаворым заyтра y аддзеле.

– На гэта не разлiчвайце, – Казакова крутнулася да плiты, бразнула чайнiкам, чыркнула электрычнай запальнiчкай. – Будзем гаварыць сёння, госцi пачакаюць.

Хмару гэта задавальняла, напэyна, больш чым гаспадыню. Ён уздыхнуy вальней, падсунуy да акна крэсла, уладкаваyся так, каб свежае паветра з расчыненай форткi абвявала твар.