Танцавальны марафон

– Вы на самай справе лiчыце, што Iван памёр не сваёй смерцю? – стоячы спiнай да лейтэнанта i нешта штукуючы над плiтой, насцярожана спыталася Казакова.

– Мы правяраем розныя версii, – адказаy Хмара i адчуy сябе нiякавата.

Версiя пра тое, што Шапавалава маглi забiць, што легкадумна зляцела з языка, цяпер патрабавала тлумачэнняy, а гэта не yваходзiла y планы следчага. Няyпэyненасць – дрэнны памочнiк, асаблiва y выпадку з Казаковай.

– Вы мне туману y вочы не напускайце, каб так сцвярджаць, трэба мець факты! – з завiднай упэyненасцю брала iнiцыятыву гаспадыня.

«Лепш было б перанесцi размову на заyтра, за апошнiя пятнаццаць хвiлiн яна другi раз заганяе мяне y кут», – са скрухай падумаy лейтэнант. Ён хацеy сказаць нешта пра магчымых ворагаy Шапавалава, пра тое, што y гэтай гiсторыi не зразумелая роля Александровiч, але, замацоyваючы сваю перавагу, Казакова iшла y наступ.

– Толькi не трымайце мяне за дурнiцу. Па адукацыi я – урачтэрапеyт i вынiкi судова-медыцынскай экспертызы чытала, кумекаю што да чаго… Гэта – першае, а другое i асноyнае y тым, што мiлiцыя нiколi не шукала i не будзе шукаць работу, асаблiва там, дзе эксперты сказалi сваё.

«Каб твае словы ды Мiкулiчу y вушы!» – падумаy Хмара, а yголас запярэчыy:

– Усе пад Богам ходзiм, эксперты – таксама людзi.

– Згодна, – пагадзiлася Казакова, – але ж памылкi, наколькi вядома, няма. Што вы накапалi такога, каб адпрацоyваць версiю забойства?

Хмара марудзiy. Ён дачакаyся, пакуль гаспадыня напоyнiць вадой кубачак з растваральнай кавай, ад цукру адмовiyся i, прымаючы пахучы напой, спакойна, але цвёрда зазначыy:

– Прапаную памяняцца ролямi.

Казакова yзняла на Хмару вялiкiя здзiyленыя вочы. Нечакана y iх заскакалi няyрымслiвыя, гарэзлiвыя агеньчыкi.

– Паyгадзiны таму Вы былi зусiм iншы!..

– Час мяняе людзей, – буркнуy Хмара i зрабiy невялiкi глыток. Кава была своечасова, яму даyно хацелася прамачыць горла. – Такiм чынам, я хачу ведаць, хто выклiкаy Вашага хворага брата дваццаць шостага лiпеня y клуб «Каму за трыццаць».

– Напэyна, той, хто прынёс Iвану грошы…

– Семсот баксаy?

– Семсот… І хто ж гэта? – Казакова неяк здзiyлена паглядзела на Хмару. – Навошта ж даyжнiку было пазбаyляцца ад Iвана? Аддаць, каб праз гадзiну забiць?

– А калi дапусцiць, што вярнулi толькi частку? – загарэyся лейтэнант.

– Выключана, – запярэчыла Казакова. – Напярэдаднi мы сустракалiся, i Iван казаy пра семсот долараy.