Танцавальны марафон

Злева блiшчэла за цюлевымi занавескамi акно, дзверы на балкон былi трошкi прачыненыя, i Хмара накiраваyся туды, каб хватануць свежага паветра i вызвалiцца ад нечакана навалiyшагася пажадлiвага наслання. З нейкага моманту ён злавiy сябе на тым, што думае, глядзiць на Казакову не як на сведку, а як на спакуслiвую i жаданую жанчыну.

– Ты – следчы? – усё тым жа строгiм i адначасова заклапочаным голасам спыталася гаспадыня.

– Так, – кiyнуy Хмара i, убачыyшы, як тонкiя пальчыкi з чырвонымi кiпцюркамi пачалi расшпiльваць гузiкi на плюшавым халаце, iмгненна пачырванеy.

Ён хацеy запярэчыць, абурыцца, але даyкi саладкаваты камяк нечакана перастрэy у гарляку, з грудзей лейтэнанта вырвалася дзiyнае i дзiкае: «У-у-ух!» Ён стаяy, як спаралiзаваны, глядзеy на прыгажуню шырока расплюшчанымi вачыма i чамусьцi кiваy галавой, быццам падбадзёрваючы i прыспешваючы.

– Перадай твайму прыдуркаватаму Баране, што ты – апошнi… Маёр абнаглеy. Я што, да самай пенсii буду абслугоyваць сталiчных мiлiцыянераy? Хiба ва yсiм Мiнску iншых баб няма?.

.

Халат саслiзнуy на падлогу, засланую мяккiм варсiстым дываном. Казакова, не зважаючы, пераступiла праз яго i, на хаду распускаючы валасы, сабраныя на патылiцы пад перламутравай шпiлькай, нават не азiрнуyшыся на Хмару, паплыла да канапы. Крок, другi, пантоплi нячутна саслiзнулi са стройных ножак.

– Што стаiш, як нецалаваны? – кiнула цераз плячо Казакова i жвава шмыганула пад бялюткую прасцiну. – У цябе трыццаць хвiлiн, я гасцей чакаю…

Хмары здалося, што на яго вылiлi вядро кiпеня, стала горача, кашуля iмгненна прылiпла да спiны.

Ён кiнуyся да выхаду, iстэрычна затузаy дзвярную ручку, паспрабаваy адамкнуць замок, але гэта яму не yдалося. «Во yлiп дык улiп… – затахкала y скронях. – Пастка, правакацыя…»

– Яшчэ не распрануyся? Можа, ты не адзiн? – зразумеyшы паводзiны Хмары па-свойму, здзiвiлася Казакова.

Хмара не мог павярнуць галавы, ён баяyся натыкнуцца на смяшлiвае вочка вiдэакамеры, але яшчэ больш баяyся yбачыць голую Казакову.

– Ды адчынiце Вы гэты замок! – нарэшце прарвала лейтэнанта. – Чорт ведама што!..

– Ты, пэyна, i сапраyды, нецалаваны.

У наступны момант гарачае дыханне апякло Хмары шыю, жаночыя грудзi пругкiмi бугаркамi дакранулiся да здранцвелай спiны, i ён адчуy, як часта-часта тахкае жаночае сэрца. Лейтэнант i вокам не паспеy мiргнуць, а цёплыя пальчыкi далiкатна расшпiлiлi гузiкi на кашулi i пажадлiва лашчылi ягонае цела.