Танцавальны марафон

7

І yсё ж, такi важны факт, як бойка палюбоyнiкаy Александровiч, не змянiy поглядаy Хмары на справу Шапавалава. Наадварот, ён яшчэ больш упэyнiyся, што нiякага крымiналу y раптоyнай смерцi Шапавалава няма. Ды i адкуль той крымiнал мог узяцца, калi насiлля y адносiнах да памерлага не было, аб чым гавораць сведкi, што пацвердзiла i экспертыза. Хмара не пярэчыy Мiкулiчу, якi часцяком апеляваy ускоснымi нават не фактамi, а меркаваннямi, разумеy, што пераканаць падпалкоyнiка ён зможа, толькi даказаyшы, што адбыyся няшчасны выпадак.

«Яму што, няма чым заняць следчых? – у думках злаваyся лейтэнант. – Цi мо правярае мае прафесiйныя здольнасцi? Калi так, то yпустую трацiць час», – злосць штурхала Хмару да самастойных i больш рашучых дзеянняy.

Пакiнуyшы кватэру забытых людзьмi i Богам суседзяy Галiны Александровiч, лейтэнант спярша хацеy паведамiць Мiкулiчу пра бойку з удзелам Шапавалава, але нешта стрымала, напэyна, прынiжанае, задзетае самалюбства. «Мiкулiч загадаy высветлiць сапраyдную прычыну таго, чаму хворы Шапавалаy знаходзiyся на танцах, – разважаy Хмара, наперад пралiчваючы, чым зможа апраyдацца.

На вулiцу Кузьмы Чорнага Хмара дабраyся хвiлiн за трыццаць. З матэрыялаy справы было вядома, што па месцы жыхарства Шапавалава быy прапiсаны дваццацiпяцiгадовы сын Сяргей, хоць з бацькам ён i не жыy. Не было сумненняy, што цяпер Шапавалаy-малодшы атабарыцца y бацькавай кватэры. Хмара не дамаyляyся на сустрэчу, але разлiчваy, што yдасца пагаварыць не толькi з суседзямi, а i з новым гаспадаром.

Лейтэнанту пашэнцiла. Дзверы y кватэру адчынiy высокi, неймаверна шырокi y плячах чарнявы хлопец. Шырока пасаджаныя шэрыя вочы паволi абмацалi Хмару з галавы да пят, на лбе з’явiлася некалькi глыбокiх зморшчын. Вiдавочна, Шапавалаy сiлiyся yзгадаць няпрошанага госця.

– Я з мiлiцыi, – прадставiyся Хмара. – А Вы Сяргей Iванавiч?

– Угу, – хiтнуy галавой хлопец i разгублена yздыхнуy: – Цяпер тут жыву.

– Мне трэба задаць Вам некалькi пытанняy, будзем гаварыць тут цi…

– Заходзьце, – спахапiyся Шапавалаy i не тое што саступiy месца, а неяк адсунуy сябе ад уваходу.

«Ну i шафа!» – трошкi з зайздрасцю падумаy пра здаравяка Хмара i з цёмнага калiдорчыка адразу yвайшоy у пакой. Ад нечаканасцi лейтэнант аслупянеy, ён чакаy убачыць што заyгодна, толькi не вялiзную, ад сцяны да сцяны, штангу, якая манументальна высiлася на двух матрацах.