Танцавальны марафон

Фiлiпаyна замiтусiлася, паставiла на стол блакiтную цукарнiцу з трэснутай накрыyкай i з вузкага скасавуранага шкапчыка, якi вiсеy каля акна, дастала бутэлечку з лекамi. Адкруцiла металiчную пробку i напоyнiла яе мутнаватай вадкасцю. Пакой iмгненна запаланiлi прытарныя бальнiчныя пахi. Стары цяжка праглынуy мiкстуру i вачыма, поyнымi слёз, паглядзеy на жонку, махнуy рукой. Фiлiпаyна даволi моцна пачала стукаць яго далонню па спiне. Пасля гэтых няхiтрых i, напэyна, частых аперацый кашаль у старога прапаy гэтак жа хутка, як i пачаyся.

У Хмары часцей застукала сэрца, калi пачуy пра бойку памiж Шапавалавым i, як зразумеy, чарговым палюбоyнiкам Александровiч. Ён з цяжкасцю стрымлiваyся, каб не пачаць задаваць пытаннi, але своечасова спахапiyся, вырашыy даць магчымасць суседзям Александровiч апраyдаць учынак улюбёнца Шапавалава.

– Галька – злыдня, – аддыхаyшыся, працягваy стары. – Пакуль Iван Мiкалаевiч быy у рэйсе, зацягнула y ложак другога.

– Шапавалаy – мужчына вiдны, а той, другi, – стары, малы, пляшывы… – рэзкавата кiнула, як выплеснула, Фiлiпаyна.

– Во-во, – вышчарыyся гаспадар, – лысы, нягеглы, але ж калi Галька выбрала, напэyна, мае y штанах.

– Мае, толькi не тое, што думаеш… – прабурчала гаспадыня. – На грошы спакусiлася дурнiца.

– Не памятаеце, калi тое было? – насцярожана yдакладнiy Хмара i адразу пашкадаваy, што yставiy свае пяць капеек.

Старыя iмгненна замаyчалi, насупiлiся. Узнiклае напружанне парушаy толькi настырны струменьчык вады, якi весела цурчаy з непрыкрытага крана.

– Цi не y той дзень мы чакалi тэлемайстра? – першая парушыла маyчанне Фiлiпаyна i няспешна засоyгала нягнуткiмi нагамi y калiдор. Рыпнулi дзверы, праз хвiлiну голас гаспадынi пачуyся з другога пакоя, але слоy было не разабраць.

– І yсё ж, дзе мне знайсцi Александровiч? Яна бывае дома? – па-змоyнiцку азiрнуyшыся на дзверы, за якiмi знiкла гаспадыня, спытаy Хмара y старога.

– Цяперака не знойдзеце, – важна пачмокаy губамi гаспадар. – Той, другi, павёз нашу кралю на нейкiя астравы.

– Не на Нары, а на Канары, – увайшоyшы, паправiла мужа Фiлiпаyна.

– Усё адно, – адмахнуyся стары. – Нары, Канары… Па мне, лепш нары…

– Вось, зiрнiце, – гаспадыня падала лейтэнанту гарантыйны талон на рамонт тэлевiзара. – У той дзень, як прыходзiy майстра, Iван Мiкалаевiч пабiy Гальчынага кавалера.

– Чацвёртага лiпеня, – уголас прачытаy Хмара.

– Правiльна, – пагадзiyся стары, – яшчэ гэты майстра разнiмаy петухоy.