Танцавальны марафон

 – Ад дабра дабра не шукаюць… А Гальцы yсяго мала… Баба-гром… Такога чалавека Бог паслаy, а яна хвастом, як…

– А ты языком, як памялом! – зазлавала Фiлiпаyна. – Пашкадуй слых маладога чалавека.

Гаспадар прымоyк, слепавата зiрнуy на Хмару i, збiраючыся з думкамi, на нейкi час сцiшыyся, моyчкi дапiy астылую гарбату. Жонка зноy напоyнiла ягоны кубак.

– А для органаy iнфармацыя будзе такая… – стары кiнуy у кубак кавалачак цукру, трошкi павагаyся i паклаy яшчэ адзiн. – Галька, хоць i бядовая, але баба неблагая, iншым разам нават добрая.

Змоладу yсё жанiхоy перабiрала, а як трыццаць булькнула – хахаляy… Але нiхто i не прыжыyся, цяперака – нi мужыка, нi хахаля… Ды i я з такой не жыy бы, – нечакана зрабiy выснову гаспадар i, задзiрлiва паглядзеyшы на жонку, падмiргнуy Хмары.

– Цьфу ты! – плюнула старая. – Зусiм з глузду з’ехаy! Ва yборную сам не сходзiць, а падмiргвае!

Стары насупiyся i надоyга замаyчаy. Хмара цярплiва чакаy, але y нейкi момант варухнулася сумненне, што дарма трацiць час, слухаючы старога маразматыка.

Тое, што следчы маyчыць i не задае пытанняy, гаспадар ацанiy па-свойму.

– Ты раскажы пра апошняга yхажора, – паспрабавала схiтрыць гаспадыня, яна, вiдавочна, хвалявалася, i такая падказка выглядала па-дзiцячы наiyнай. – Напэyна, з-за яго чалавек i прыйшоy.

– Не yмешвайся, – зласлiва буркнуy стары, – дойдзем i да апошняга, трэба па-парадку, органы павiнны ведаць усю карцiну… А даyжэй за yсiх пратрымаyся з Галькай наш Iван Мiкалаевiч…

«Ну, нарэшце, – узрадавана падумаy Хмара.

 – Вiдаць, Шапавалава тут добра ведалi i цанiлi, калi называюць поyным iмем».

– Золата, а не чалавек, – iмгненна дала характарыстыку Шапавалаву гаспадыня.

– Што праyда, то праyда, – падтрымаy жонку стары.

– Iван Мiкалаевiч Вам радня? – удакладнiy Хмара, нязмушана падштурхоyваючы размову y патрэбны накiрунак.

– З чаго Вы yзялi? – насцярожыyся стары.

– Вы самi сказалi «наш Iван Мiкалаевiч».

Гаспадар на хвiлiну задумаyся, пачмокаy губамi, адсунуy ад сябе кубак з гарбатай.

– Я y пераносным сэнсе, – стрымана патлумачыy ён i, шукаючы падтрымкi, паглядзеy на жонку.

– Пра Шапавалава ведаем толькi харошае, – знайшлася гаспадыня i таропка выпалiла: – Ён нам як родны сын. І не вiнаваты зусiм Iван Мiкалаевiч. Дый той, другi, таксама не вiнаваты… Справа далiкатная…

– Што тут далiкатнiчаць, праз Гальку мужыкi пабiлiся, яна звяла, – не сцярпеy гаспадар i нечакана папярхнуyся, зайшоyся цяжкiм грудным кашлем.