Танцавальны марафон

Ён павiтаyся i паспешлiва патлумачыy:

– Я шукаю вашу суседку з сорак пятай кватэры.

Гаспадары перазiрнулiся.

– Гавары ты, – прашапялявiла старая i, унiкаючы глядзець на Хмару, разгублена дадала: – У кватэру не запрашаем – не прыбрана.

– Усё y нас чыста, – нечакана yзвiyся гаспадар, ягоныя шчокi па-ружавелi, вочы ажылi.

– Не запрашаем, бо няма чым частаваць, – гаспадар нечакана змоyк, ухапiy сябе за дрыжачую скiвiцу i, не зважаючы на Хмару, паправiy устаyныя зубы. – Гарбата i тая скончылася, а схадзiць у краму не можам – ногi не iдуць.

– Ды мне пачосткi нiякай i не трэба, – адчуваючы, што чырванее, адмахнуyся Хмара; ён ужо шкадаваy, што так настойлiва рваyся y гэтую кватэру.

– Госць у хату – стаy самавар, – падвёy рысу гаспадар, якi быццам i не чуy лейтэнантавых слоy.

Старая цяжка yздыхнула i пашкрэбала на кухню. Было вiдавочна, што мужавы словы тычылiся толькi яе.

– Давайце я схаджу y краму, – нечакана прапанаваy лейтэнант.

Гаспадыня прыпынiлася, прыхiльна паглядзела на Хмару.

– Памажы, унучак, а то…

– Цыц, баба! – гнеyна перапынiy жонку стары. – Чалавек на дзяржаyнай службе, гэта табе не блiнцы на патэльнi пераварочваць…

– Ды я мiгам, – стаяy на сваiм лейтэнант, – кажыце, што купiць.

Праз сорак хвiлiн Хмара сядзеy за сталом насупраць гаспадара кватэры i з высокага кубачка сёрбаy гарбату y прыкуску з драбавым цукрам. Фiлiпаyна, так назвалася жонка старога, няспешна раскладвала прынесеныя лейтэнантам прыпасы: што y халадзiльнiк, што y шкапчык каля плiты, што на падваконне.

Гаспадар аказаyся чалавекам упартым i па-старэчы крыyдлiвым. Ён адразу заявiy, што яму ёсць што сказаць, але нiчога гаварыць не будзе, пакуль «прадставiцель кампетэнтных органаy» не пап’е з iм гарбаты. Хмары нiчога не заставалася, як падпарадкавацца i моyчкi чакаць, калi стары зменiць гнеy на лiтасць.

– Значыць, органы зацiкавiлiся суседкай з сорак пятай кватэры? – здаволiyшы самалюбства, здалёк пачаy стары.

– Так, – кiyнуy Хмара.

– Ну i правiльна робiце, што цiкавiцеся.

– Коля! – Фiлiпаyна прыпынiлася каля стала з цэлафанавым мяшэчкам грэчкi y руках, шматзначна зiрнула на мужа.

– Што Коля? – бразнуy лыжкай аб стол гаспадар. – Мне восемдзесят пяць, i за столькi гадоy больш дурной бабы, як Галька, не сустракаy.

– Можа, яшчэ yсё наладзiцца, – патупiлася гаспадыня, вiдавочна, дакараючы сябе, што зачапiла мужа.

– На-ла-дзiцца! – шапялявячы, перадражнiy жонку гаспадар.