Танцавальны марафон

Хмара спярша пазванiy дадому, але тэлефон упарта маyчаy, а на працы мiлагучны жаночы голас млява паведамiy, што y фiрме «Венера» Галiна Вiктараyна Александровiч не працуе i нiколi не працавала.

«Але ж у пратаколе допыту значыцца зусiм iншае… Што падштурхнула каханку Шапавалава да хлуснi? – разважаy Хмара. – Чаму яна yзгадала фiрму “Венера”? Наyмысна замоyчвае месца сапраyднай працы? Магчыма, але навошта такая дакладнасць, ды яшчэ пасаду пазначыла – кансультант?» Хмара яшчэ раз патэлефанаваy у «Венеру» i паспрабаваy высветлiць, чым займаецца фiрма.

У адказ усё той жа мiлагучны голас завучана i з непрыхаваным юрлiвым пачуццём працытаваy:

Калi y вас праблемы з сексам

I каханне толькi y сне,

Вы прыходзьце у «Венеру»,

Знiмем мы праблемы yсе…

Гэтае вершаванае тлумачэнне падзейнiчала лепш, чым Мiкулiчавы хiтраватыя намёкi на паглыбленую праверку смерцi Шапавалава. Праз гадзiну Хмара быy на вулiцы Танкавай i хутка знайшоy дом i пад’езд, дзе жыла Александровiч. На yваходзе Хмара звярнуy увагу на перапоyненую газетамi паштовую скрынку.

Было вiдавочна, што Александровiч даyнавата не наведвалася па гэтым адрасе. Здагадка пацвердзiлася, i лейтэнанту нiчога не заставалася, як гаварыць з суседзямi.

На лесвiчнай пляцоyцы месцiлiся чатыры кватэры, але толькi y адной адазвалiся на званок. Хмару непамерна доyга i прыдзiрлiва вывучалi праз вочка, за дзвярамi чуyся шэпт i старэчы кашаль. Лейтэнант нецярплiва зноy нацiснуy на кнопку званка, выцягнуy з кiшэнi мiлiцэйскае пасведчанне i, разгарнуyшы перад самым вочкам, строга сказаy:

– Я з мiлiцыi, хачу задаць некалькi пытанняy.

Пасля гэтых слоy на нейкi момант запанавала цiшыня, потым зноy данёсся шэпт, i нарэшце шчоyкнуy замок, дзверы прачынiлiся, але роyна настолькi, наколькi дазваляy серабрысты ланцужок. У шчылiне з’явiлася сухая, жоyтая, быццам з воску, рука.

– Дай дакумент, – рэзкавата загадаy нябачны гаспадар i надрыyна закашляyся.

Хмара без ваганняy паклаy пасведчанне на дрыжачую далонь, якая iмгненна знiкла, шчоyкнуy замок.

Лейтэнант цярплiва чакаy. Нарэшце дзверы адчынiлiся, i yсё той жа голас запрасiy:

– Праходзьце.

У вузкiм, як размiнуцца дваiм, калiдорчыку стаялi стары i старая. Абое невялiкага росту, хударлявыя, зямлiста-шэрага колеру твары былi пасечаныя глыбокiмi зморшчынамi. Дзве пары выцвiлых слязлiвых вачэй з цiкаyнасцю i страхам глядзелi на лейтэнанта. Хмара нечакана разгубiyся, яму нiколi y жыццi не даводзiлася бачыць людзей гэткага сталага веку.