Танцавальны марафон

– Ну, i што можаце сказаць?

– Я цалкам згодны з версiяй, што Шапавалаy памёр не гвалтоyна. Судова-медыцынская экспертыза пацвярджае факт…

– Я ведаю, што сказалi эксперты, – Мiкулiч рэзкавата перапынiy Хмару i насупiyся; ён кiнуy на стол аловак, схаваy у шуфляду скальпель. – А вось у мяне ёсць пытаннi, i галоyнае: чаму хворы чалавек пацягнуyся на танцулькi? Няyжо пяцiдзесяцiгадовага мужыка не стрымала запаленне лёгкiх?

– Шапавалаy быy п’яны, – зазначыy Хмара.

– Не п’яны, а выпiyшы, – з’едлiва yдакладнiy Мiкулiч.

«Ён што, здзекуецца?» – раздражнёна падумаy Хмара. Добры настрой знiк, у душу закралася пачуццё прыгнечанасцi, быццам штосьцi яму не дадзена зразумець у гэтай справе.

– Шапавалаy прыйшоy у клуб «Каму за трыццаць» з жанчынай, – не звяртаючы yвагi на iмгненна знiякавелага лейтэнанта, вёy сваё Мiкулiч. – Як яе?..

– Александровiч Галiна Вiктараyна, – адказаy Хмара i нечакана зразумеy, што падпалкоyнiк наyмысна цягне яго y спрэчку.

– А чаму сяброyка Шапавалава не yзгадала хваробу каханка? Не ведала? Малаверагодна… Яны больш за год y даволi блiзкiх адносiнах…

– Што зменiцца, калi мы yстановiм, што Александровiч ведала пра хваробу Шапавалава i змаyчала на допыце?

– Юрыдычна нiчога, – ажно засвяцiyся Мiкулiч.

 – А цяпер трошкi пафантазiруем, паспрабуем лагiчна абгрунтаваць з’яyленне пацярпелага y клубе «Каму за трыццаць». Думаю, што без танцаy Шапавалаy мог абысцiся, а вось без палюбоyнiцы, можа, i не. Толькi навошта сустракацца y клубе, калi y Александровiч, як вядома, мелiся асабiстыя ключы ад халасцяцкай кватэры каханка?

– Мы не даведаемся, што iм кiравала, – раздражнёна прагаварыy Хмара; слухаючы i назiраючы за Мiкулiчам, лейтэнант нечакана засумняваyся y легендах, якiя чуy пра гэтага чалавека.

 – Шапавалаy мог прыйсцi y клуб i каб напiцца, i каб патанцаваць, i каб сустрэцца з палюбоyнiцай.

– Толькi не памерцi! – задаволена yскрыкнуy праставаты Мiкулiч. – Таму я i хачу, каб Вы знайшлi сапраyдную прычыну i дакладна высветлiлi: чаму хворы Шапавалаy аб’явiyся y клубе?

– І гэта yсё? – шчыра здзiвiyся Хмара.

– Не так i мала, – усмiхнуyся Мiкулiч i лагодна прабурчэy: – Я згодны з афiцыйнай версiяй, толькi Шапавалаy не быy разухабiстым мужыком, цанiy сваё здароyе i асаблiва – заробленую капейку… Тая ж Александровiч, калi заyважылi, назвала палюбоyнiка «прыжымiстым мужыком».

6

Пошукi Александровiч пачалiся з нейкай незразумелай таямнiчасцi.