Эксгумацыя

 – Гэта ж мацi!

Смаляк заyважыy не толькi гэты сум, але i тое, што дзесьцi многа глыбей, можа, зусiм i не y вачах Шашка, стаiлася спрактыкаванасць i нейкая незразумелая пiльнасць, нават палахлiвасць. Ён не адчуy у словах шчырасцi, i гэта насцярожвала.

– Па-чалавечы я Вас разумею, – цiха зазначыy Смаляк, – а як следчы, не зусiм.

Шашок ускiнуy галаву i запытальна паглядзеy на Смаляка, спрабуючы разгадаць сэнс апошнiх слоy.

– Я i сам толькi потым зразумеy, што мацi сама вiнаватая, старая, даyно за семдзесят перакулiла, – вынес ён свой прысуд.

У гэты момант нечакана сцямнела, наляцеy вецер, захiсталiся, зашамацелi дрэвы, моцна бразнулi незачыненыя веснiчкi, i адразу буйныя кроплi дажджу, спярша зрэдку, нясмела, бы спрабуючы на моц шкло, сыпанулi па шыбах. Смаляк i Шашок, як па камандзе, павярнулi галовы i, утаропiyшыся y вакно, колькi хвiлiн маyчалi, думаючы кожны пра сваё. А дождж з кожнай хвiлiнай мацнеy, i yжо не кроплямi, а суцэльнай сцяной лiy з неба. Раптам чорныя хмары напалам рассекла крывулiстая страла-маланка, i yслед грамыхнула раз, другi, трэцi i пакацiлася па небе i зямлi Перунова каляснiца, ды так, што, здалося, рассыплецца на дробныя кавалачкi гэтая веранда i yвесь дом.

– У мiлiцыi мне сказалi, што яны вядуць следства, – быццам мiж iншым зазначыy Шашок i сеy у крэсла насупраць Смаляка.

Следчы разумеy, да чаго вядзе гаворку субяседнiк, i адказваць не спяшаyся, быццам i не чуy. Ён паволi дастаy з кiшэнi пачак цыгарэт.

– Можна?

– Смалiце, – абыякава махнуy рукой Шашок i, выцягнуyшы з шуфляды стала попельнiцу, упершыню yсмiхнуyся: – Сам не смалю, а для гасцей трымаю.

– Ведаеце, Станiслаy Мiкалаевiч, – афiцыйным тонам прагаварыy госць, – пасля таго як Казiмiра Францаyна трапiла y аварыю, мяне не пакiдае пачуццё вiны.

– А Вы тут пры чым? – адразу насцярожыyся Шашок.

– У тым уся i закавыка, што быццам бы i нi пры чым, – разважаy Смаляк, – але ж у аварыю яна трапiла y той жа дзень пасля размовы са мной.

– Ну y Вас i работка! – з палёгкай выдыхнуy Шашок.

– У нечым Вы маеце рацыю, але ж у дадзеным выпадку Вы, паважаны Станiслаy Мiкалаевiч, прымусiлi мяне засумнявацца y раней прынятых рашэннях.

– Я ж казаy, што y бальнiцы на мяне найшло нейкае насланнё, не памятаy сябе, як казалi медыкi, стрэс… Разумееце? – амаль закрычаy Шашок.

– Вы супакойцеся, я не пра тое, – прыпальваючы цыгарку, вёy сваё Смаляк.