Эксгумацыя

 – Цi не звязана гэта з ягонымi паводзiнамi y бальнiцы? Чаму там ён, бы звар’яцелы, крычаy, што мацi хацелi забiць, i слухаць не хацеy пра няшчасны выпадак? Калi так, то якая прычына, каму перайшла дарогу старая? Такога разважлiвага чалавека, як Шашок, не проста выбiць з каляiны, i тым не менш… А цяпер ён трагедыю yспрымае, як няшчасны выпадак, i yсё ж ён нервуецца, i y першыя хвiлiны сустрэчы быy вельмi напалоханы, ледзь узяy сябе y рукi. А зменлiвыя паводзiны ягонай мацi падчас допыту y пракуратуры i апошняй сустрэчы… Не, вiдавочна, гэтыя Шашкi нешта замоyчваюць, адчуваю, што ёсць таямнiца, якая, па yсiм, i прывяла да трагедыi, а калi так, то i паводзiны сына y бальнiцы знаходзяць лагiчнае паразуменне.

Трэба з гэтым разабрацца».

Шашок нецярплiва чакаy Смаляка y прасторнай, светлай верандзе. Справа ад увахода стаяy адшлiфаваны да бляску мажны круглы стол на мудрагелiстых тоyстых ножках, зробленых у выглядзе лiчбы «2». Вакол прыслужлiва высiлiся чатыры самаробныя драyляныя крэслы з конусападобнымi набалдашнiкамi на спiнках.

Крэслы выглядалi маyклiвымi ваярамi-ахоyнiкамi свайго блiскучага гаспадара-стала, а крыху далей, каля сцяны, абклеенай блакiтнымi шпалерамi, нясмела тулiлася, быццам баючыся гэтых мажных крэслаy-ахоyнiкаy, вузенькая белая шафа, у якой за шклом задзiрлiва, нават з выклiкам, блiшчэлi крышталёвыя шклянкi, iншы каштоyны посуд.

– Справу аб дарожна-транспартным здарэннi вядзе мiлiцыя, – сядаючы y вялiкае рыпучае крэсла, адразу прагаварыy Смаляк i, каб папярэдзiць магчымыя пытаннi, патлумачыy: – Я ж праводжу расследаванне факта смерцi вашага суседа, нябожчыка Альховiка, i якраз y пятнiцу, напярэдаднi няшчаснага выпадку, быy тут, размаyляy з Казiмiрай Францаyнай.

Смаляк з цiкаyнасцю зiрнуy на Шашка, спадзеючыся yбачыць рэакцыю на гэтыя словы, але той i брывом не павёy, не змянiy паставы, прытулiyшыся да дзвярнога вушака i, склаyшы рукi на грудзях, моyчкi чакаy, што скажа далей следчы.

Толькi насцярожаныя палахлiва-халодныя вочы ды жаyлакi на скiвiцах выдавалi ягонае напружанне i хваляванне.

– Вось я i хачу пачуць, – спакойна працягваy Смаляк, – чаму Вы спярша заявiлi, што быy замах на жыццё Вашай мацi? Чаму…

Смаляк недагаварыy. Шашок быццам чакаy гэтага пытання i адразу паспешлiва, з абурэннем перапынiy следчага.

– А што я мог падумаць?! – ускрыкнуy ён i, цяжка, роспачна yздыхнуyшы, з горкiм сумам паглядзеy на Смаляка.