Эксгумацыя

 – Проста мне прыйшлося на пэyныя сiтуацыi паглядзець пад iншым вуглом, напрыклад, пераасэнсаваць сам факт паступлення y пракуратуру ананiмкi i заявы, у якiх сцвярджаецца, што Альховiк памёр не сваёй смерцю. А пляменнiкi нябожчыка б’юць у званы, ужо i вiнаватага знайшлi – Вярбiцкую.

– I што з таго? Мы тут нi пры чым.

– Я y гэтым таксама yпэyнены, але калi дапусцiць, што Казiмiра Францаyна нешта ведае? – Смаляк наyмысна зрабiy невялiкую паyзу: – Мог жа Альховiк перад смерцю ёй нешта даверыць?..

– Нiчога яна не ведае! – ускочыy на ногi Шашок.

 – Не yблытвайце нас у гэтую справу! – кiнуy ён i, разважаючы аб нечым сваiм, мiтуслiва затупаy па верандзе. – Усё, што здарылася з мацi, – недарэчнасць, так склалiся абставiны. Следчы з мiлiцыi паказваy мне таго Цвiркуна, я яго бачыy: рукi трасуцца, тузаецца, бы ненармальны, балбоча чортведама што i yвесь час плача. Хiба такi можа забiць? – ён плюхнуyся y крэсла i yпершыню без боязi паглядзеy Смаляку y вочы. – Не, не здольны такi чалавек на забойства!

– А Вярбiцкая? – насцярожана спытаy Смаляк.

– Вярбiцкая? – недабразычлiва перапытаy Шашок.

– Так, Таццяна Фёдараyна.

Пасля гэтых слоy надоyга запанавала цiшыня. Смаляк не прыспешваy субяседнiка, цярплiва чакаy, што ён скажа, якую дасць характарыстыку. Нарэшце Шашок, быццам вiнавацячыся, паглядзеy на следчага, кашлянуy у кулак i шматзначна, па-блазенску усмiхнуyся:

– З выгляду яна, канешне, жанчына ладная, як кажуць, усё пры ёй… Толькi… – ён зноy замаyчаy, вiдавочна збiраючыся з думкамi i падбiраючы патрэбныя словы.

 – Толькi занадта крутая.

– Не разумею, – падаy голас Смаляк, – што гэта азначае?

– А азначае тое, што свайго Вярбiцкая не yпусцiць, хоць бы yзяць гэтага старога скнару Альховiка, акруцiла, як хлопчыка.

– Вы яе добра ведаеце? – губляючы цярпенне, незадаволена спытаy Смаляк.

– Зусiм не ведаю, толькi са слоy мацi, i бачыy разы два, не болей.

Смаляк зразумеy, што размовы не атрымаецца. Ён устаy, прайшоyся па верандзе, прыпынiyся ля дзвярэй i падставiy далонь пад струмень дажджавой вады, што сцякала з даху.

– Вось i пагаварылi, мне пара.

– Куды y гэткi лiвень, перачакайце, – паспешлiва прагундосiy Шашок i, крыху памаyчаyшы, дадаy: – Я тут прыгадаy, як Вярбiцкая на другi цi трэцi дзень пасля пахавання Альховiка вельмi крута, – ён з непрыхаванай злосцю вымавiy апошняе слова, – узялася гаспадарыць, узарвала ва yсёй хаце падлогу, вырашыла пераслаць.