Мястэчка

Даша папрасiла y яе цыгарэту.

– А не самлееш? – перасцерагла тая сяброyку, нагадаyшы суботнi iнцыдэнт. – Важдайся потым з двума iнвалiдамi.

– Не жмiся, – параiла Даша. – Горш не будзе.

– Ды мне не шкада, – працягнула Таня цыгарэту i запальнiчку. – Калi чо, – папярэдзiла, – не ный потым.

– Блiн, во мужык пайшоy! – закурыyшы i пацiраючы плячо, сказала Даша. – Хлiпкi, няyстойлiвы.

– Не скажы, – паспяшалася запярэчыць сяброyка. – Мiкалай Мiхайлавiч цябе yсю дарогу на руках нёс.

– Толькi я гэтага не памятаю, – уздыхнула Даша.

– Затое памятаю я, – запэyнiла Таня. – Павер, гэта было.

Даша дастала з торбы пачак пракладак, вынула з пачака адну, працягнула Пiнокiа.

– Разламi яе як-небудзь i y рот зафiгач, – сказала. – І не крывiся, кроy спынiш. І, – быццам нешта yспомнiyшы, дадала: – дзякуй табе.

– Завошта дзякуй? – спытаy Пiнокiа, прымаючы пракладку.

– Слухай, не рабi з мяне iдыётку. І не прымушай усумнiцца y табе, а то я падумаю, што памылiлася, – адказала Даша.

– Праехалi, – скончыy спрэчкi Пiнокiа.

– Чо рабiць будзем? – дакурыyшы, спытала Таня y прысутных.

– А чо рабiць? – пацiснула плячыма Даша.

– Ну не y сарцiры ж сядзець, засмуродзiмся, – заyважыла Таня.

Раптам адчынiлiся дзверы i y прыбiральню зайшла Марыя Пятроyна.

– Не зразумела?! – утаропiлася яна на Пiнокiа, якi стаяy пасярод памяшкання з разарванай пракладкай у руцэ, i на дзяyчат ля акна, якiя, хоць ужо i пакурылi, але дым да канца не выветрыyся, але больш на Пiнокiа.

– Не крычыце на яго, – уступiлася за юнака Даша. – Ён ахвяра абставiн.

– Гэта хто там такi разумны? – перакiнуyся позiрк Марыi Пятроyны, маленькай, кругленькай, як пiражок, але звонкай жанчыны. – Белая, ты? Што за карнавал? Зараз жа змыць! Ты y школу прыйшла цi куды? Будзь ласкава адпавядаць!

– А я адпавядаю, – сказала Даша. – Самой сабе.

– Так, – стрымлiваючы гнеy, але раз'юшана раздзiмаючы ноздры, прамовiла Марыя Пятроyна, – тут не месца i не час для спрэчак.

– У нас хiмiя па раскладзе, – успомнiла Таня.

– Я бачу, Таня, – заyважыла Марыя Пятроyна, – не сляпая, што y вас хiмiя. Марш у клас! – раyнула так, што шкло y вокнах задрыжала.

– У якi? – удакладнiy Пiнокiа.

– Коля, не тупi, калi ласка.