Мястэчка

– Ну папляскай, а я баюся, – адмовiлася Таня. – Яшчэ невядома, што там у яго y роце. Можа, толькi горш будзе.

– Горш ужо не будзе, – апусцiлася на кукiшкi i Даша, злёгку стукнула пацярпелага па правай шчацэ. Той неяк жаласна, як шчанятка, застагнаy. Даша зацiснула тады яго нос рукой.

– Ты чо робiш? Ён жа задыхнецца! – стукнула Таня па Дашынай руцэ.

– Ачуняе, наадварот, – запярэчыла тая, – ад недахопу кiслароду.

Пiнокiа закашляyся, яго рукi пацягнулiся да Дашынай рукi, што замiнала яму дыхаць. Вочы расплюшчылiся.

Адкашлiваючыся, выплёyваючы згусткi крывi i абломкi зламанага зуба, з дапамогай дзяyчат, Пiнокiа падняyся на ногi.

– Табе y медпункт трэба, – параiла яму Таня. – Калi хочаш, мы цябе праводзiм, усё адно на yрок спазнiлiся.

– Не трэба, дзякуй, – усё яшчэ кашляючы, адказаy Коля.

– Чо не трэба? – настойвала Таня.

– У медпункт не трэба, – растлумачыy юнак.

– Але кроy трэба неяк спынiць…

– Сама спынiцца.

– Не сама, – заявiла Даша. – Пойдзем спачатку памыешся, а потым пракладкай зацiснеш.

Толькi капюшон на вочы нацягнi, каб не свяцiцца.

Утрох яны yвайшлi y школу. Прывiталiся з дзядзькам Пецем, якi трымаy вахту з нязменнымi крыжаванкамi на стале.

– Званок для каго празвiнеy? – палiчыy абавязкам зрабiць заyвагу вучням дзядзька Пеця для падтрымкi yласнай значнасцi.

– Для настаyнiка, – адгукнулася Таня.

– Груба, – вымавiy дзядзька Пеця i дадаy: – Але вымушаны пагадзiцца, што дакладна.

– А то, – падтрымала сяброyку Даша. Яна своечасова падхапiла Пiнокiа, якi раптам захiстаyся, кiруючы да кута калiдора на лесвiцу.

Пiнокiа, робячы няyпэyненыя крокi, ледзь не павалiyся сякеркай. Падстаyленае Дашына плячо выратавала яго ад магчымага пабiтага носа. Аднак Дашы зусiм не падабалася цягнуць на сабе не такога yжо i лёгкага, як здавалася на першы погляд, заступнiка.

– Блiн, Пiнокiа, – асела яна, – ты хоць дапамагай мне мала-мала, варушы поршнямi.

– Прабач, Даша, – прашаптаy Пiнокiа, – галава закружылася.

– А жопа y цябе не закружылася? – вырвалася y дзяyчыны.

Таня падставiла сваё плячо. Ужо не так цяжка. Удваiх яны давалаклi Колю да жаночай прыбiральнi на друхiм паверсе. Далей цягнуць не было сiл.

– Давай заходзь, – адчынiла дзверы Таня. – Тут цябе нiхто не патурбуе.

– Ды не ламiся ты, – падпiхнула аднакласнiка Даша. – Упiраецца яшчэ. – Увайшла следам за iм.

Таня адчынiла фортку, узлезла на падаконнiк, Даша прысуседзiлася побач. Пiнокiа плёскаyся y ракавiне. Таня закурыла.