Мястэчка

– Выходзь, Пiнокiа, – Таня падпiхнула аднакласнiка да дзвярэй i шэптам дадала: – А то класуха пi-пi y трусы наробiць.

– Зразумеy, – кiyнуy той, i аднакласнiкi выбеглi y калiдор.

Кабiнет рускай мовы i лiтаратуры, куды адправiла iх Марыя Пятроyна, быy пусты. Класуха рыхтавалася да свайго yроку, другому па раскладзе. Яна магла б наогул не прыходзiць з самай ранiцы. Аднак, мабыць, дома часу на праверку сшыткаy з сачыненнямi падапечнага класа бракавала. Таня першаю заyважыла сшыткi на стале, адзiн разгорнуты.

– Зазiрнём? – прапанавала Дашы i Пiнокiа.

– Атас! – спынiy яе Коля, пачуyшы крокi, якiя наблiжалiся за дзвярыма.

– Хутка яна, – прамовiла Даша, сядаючы за першую парту ад акна. З ёю побач села Паyлоyская. Пiнокiа заняy парту за iмi.

– Гэта не яна хутка, – прагаварыла Таня, – а мы марудна.

Вучнi дружна yсталi, калi Марыя Пятроyна зайшла y кабiнет. Селi, калi настаyнiца сесцi дазволiла.

– Што з тварам, Кот? – гэта яна Пiнокiа. Кот – яго прозвiшча. Шчака y хлопца раздулася, але, хутчэй за yсё, ад пракладкi, няyмела yсунутай у рот.

– Упаy, – падняyся Пiнокiа. – Спатыкнуyся i yпаy, – дадаy.

– Каго выгароджваеш, Коля? – не паверыла Марыя Пятроyна.

– Хiба я yпасцi не магу? – задаy Пiнокiа пытанне настаyнiцы.

– Чаму ж, можаш, – пагадзiлася Марыя Пятроyна. – Аб чый кулак спатыкнуyся? – раптам стрэлiла словамi y лоб. Коля аж разгубiyся.

– Чаго вы яго зневажаеце? – зноy уступiлася за юнака Даша з месца. – Ён, можа, як рыцар паступiy? Цi вы думаеце, што кволыя акулярыкi не здольныя на рашучыя дзеяннi? Патураеце розным Хвалеям… у якiх… адна звiлiна y мазгу, i тая крывая.

– Белая, не трэба нервавацца, – асекла дзяyчыну Марыя Пятроyна. – З табой што? Паглядзi на сябе. На смерць падобная з фiльмаy жахаy. Як цябе бацькi з дому выпусцiлi y такiм выглядзе?

– Прывыкайце, – заявiла Даша. – Цяпер смерць будзе прыходзiць у школу кожны дзень, акрамя выходных.

– Што ты нясеш, Белая? – фальшыва yсмiхнулася Марыя Пятроyна, хiбна прыняyшы вучанiцу за псiхiчна-нездаровую, магчыма, часова. Трэба пачакаць да заyтра, а затым рабiць канчатковыя i рашучыя высновы. – Так, – рашылася на нейкiя меры, – мне надакучыy гэты балаган. Вас хто-небудзь бачыy з настаyнiкаy? – спытала.

– Дзядзька Пеця бачыy, – адказала Таня.

– Ну, дзядзька Пеця не yлiчваецца, – адмахнулася Марыя Пятроyна.