Беларускі раман

– А хто будзе граць? – хутчэй самому сабе, чым прысутным, сказаy рэжысёр, паволi сыходзячы са сцэны па рыпучых прыступках. – Ты? – утаропiyся ён у незнаёмую дзяyчыну.

– А чаму б i не? – нахабна прамовiла тая.

Некаторае iмгненне рэжысёр моyчкi глядзеy на яе, муляючы губамi, затым iстэрычна моцна засмяяyся, балансуючы вялiкiм жыватом, абцягнутым белым цёплым гольфам, якi нагадваy бочку з пiвам.

– Не, ты yяyляеш, Мiкiт, – праз смех вымавiy рэжысёр, – што яна заяyляе? Засталося два тыднi. Яна, не цямячы нiчога y рабоце тэатра, заяyляе, што выканае галоyную жаночую ролю?

Упэyненыя словы дзяyчыны прымусiлi Корбута звярнуць на яе yвагу.

Яна свабодна стаяла насупраць рэжысёра, трымаючы рукi y кiшэнях доyгага чорнага палiто. На ёй былi вязаны белы швэдар i раскляшоныя штаны. Каштанавыя валасы, расчасаныя на прабор i за маленькiя вушкi, крыху не даставалi плячэй; вочы, колеру цёмнай моцнай гарбаты, без страху i сумнення пазiралi то на яго, то на рэжысёра. Скура на твары дзяyчыны вылучалася матавай чысцiнёй i непараyнальнай гладкасцю ядвабу; нервовыя вытанчаныя бровы, iх узлёт, у меру i з густам нафарбаваныя вусны, тонкi, невялiкi, крыху зусiм непрыкметна yздзёрнуты цiкаyны носiк i пiкантна-эратычнае зернейка радзiмкi над верхняй губкай нявольна прымушалi надоyга спынiць свой позiрк на iх.

– А, можа, паспрабуем, Сяргей Мiронавiч? – не адводзячы позiрку з ейнага твару, прамовiy Корбут.

– Ты yяyляеш, у што мне гэта абыдзецца? – чамусьцi выбухнуy рэжысёр. – Толькi на Ларысу колькi мы забамбiлi часу, памятаеш?

– Я ведаю цалкам увесь тэкст, – паведамiла дзяyчына.

– Ды ведай ты хоць дзесяць тэкстаy! – не сцiхаy рэжысёр. – Ты разумееш, што такое сцэна? Што такое пот? Калi пад пахамi толькi y вынiку аднаго выхаду смярдзiць, як…

– Сяргей Мiронавiч!.. – абарваy яго Корбут.

– І на самай справе, чаго гэта я? – нiбыта апамятаyся рэжысёр. – Назавiце сябе! – звярнуyся раптам да дзяyчыны.

– Веранiка, – усмiхнулася пераможна тая. – Веранiка Берднiк.

– Берднiк? – пераглянулiся рэжысёр з Корбутам.

– Я малодшая сястра Ларысы, – дадала Веранiка.

– М-да, – вымавiy рэжысёр. – А дзе вучышся?

– Першы курс тэатральнага.

Рэжысёр зiрнуy на Корбута, нiбыта пытаючыся парады y яго.

– Добра, – прамовiy ён пасля непрацяглай паyзы. – Паспрабуем. Для больш глыбейшага yспрымання парэпетуем у касцюмах. Даю дзесяць хвiлiн на пераапрананне.