Беларускі раман

Мiкiта, час пайшоy!

…Веранiка паказала сябе даволi падрыхтаванай для той ролi актрысай. Корбут адчуваy сябе на сцэне з ёю не вядучым, а вядомым, хаця лiчыyся yжо даволi вопытным, маючы за спiнай тры кiнаролi y партнёрстве з яшчэ невядомым тады Харацьянам, Корбутавым аднагодкам, дарэчы, Карачанцавым i Алiсай Фрэйндлiх. Яму прарочылi шумны поспех i yдалую кар’еру, як у Савецкiм Саюзе, так i за яго межамi. Але yжо тады, калi толькi-толькi Корбут пазнаёмiyся з Веранiкай, ён падумваy пра Афганiстан, пра свой удзел у той вайне.

Корбут кiнуy Купалаyскi тэатр i пайшоy да Сяргея Мiронавiча, пацiху збiраючы рэчы y далёкую дарогу. Але гэта потым. Спачатку была рапсодыя кахання…

Да Дома лiтаратара Корбут прыйшоy без пяцi хвiлiн на шостую. Пакурыy ля yвахода, пасля зайшоy у памяшканне, дзе каля лесвiцы яго сустрэy Цiмашэнка – каранасты, сiвавусы, з невялiкiм жывоцiкам мужчынка.

Яны парукалiся, i Цiмашэнка павёy сябра за сабою yверх па лесвiцы на трэцi паверх.

Моладзi y пакоi было багата, што вельмi yзрадавала Корбута; радавала яго i тое, што большасць з прысутных – дзяyчаты, хоць яго раманы даволi жорсткiя для yспрыняцця.

Пiльны i назiральны позiрк майстра адзначыy для сябе i вельмi прыгожага маладога чалавека, што сядзеy ля акна, бадай, адзiнага сярод дзяyчат.

– Бачыш, Корбут, – ляпнуy па плячы Цiмашэнка, – хлопцы вершы пiшуць…

– Прыгожыя хлопцы павiнны пiсаць i прыгожыя вершы, – усё яшчэ пазiраючы на таго юнака, прамовiy Корбут.

– Так, – пагадзiyся Цiмашэнка. – Тарас наш Кутняк сёння прыйшоy узрадаваны, вершы новыя напiсалiся, – кiнуy позiрк на прыгожага хлопца.

 – Аднак сядай, Мiкiта, – прапанаваy Корбуту крэсла побач з сабой за рэдактарскiм сталом.

Моладзь чамусьцi падзялiлася як бы на два лагеры. Дзяyчаты – з аднаго боку, хлопцы – з другога, калi не yлiчваць маладога паэта Кутняка, якi знаходзiyся памiж. Корбут не ведаy, што iм казаць, маладым, прыгожым, таленавiтым, мабыць, многiя з прысутных друкавалiся yжо i неаднойчы, некаторыя займелi yласныя зборнiкi вершаy. Пачынаць з банальнага «як трэба пiсаць», Корбут саромеyся, таму што сам не ведаy, як трэба.

А пачнi, гэтыя маладыя генii абвергнуць яго з маланкавай хуткасцю, прыводзячы y доказ свае творы.

На шчасце, пачаy гаворку Цiмашэнка. Ён распавёy моладзi Корбутаву бiяграфiю i пра свае стасункi з iм, пакуль сам Корбут абмацваy сваiм вострым прымружаным позiркам, нiбыта пальцамi, кожны твар, кожныя вочы прысутных. Ён часта спыняyся на бездакорным, з правiльнымi рысамi, твары Кутняка.