Беларускі раман

Апошнi раз я пiy на тваiм днi нараджэння, калi ты памятаеш…

– Ды добра, Мiкiта, я жартую, – рассмяяyся y трубку Цiмашэнка. – Папярэдне рыхтуйся да шквалу пытанняy. Абяцаю, што цябе iмi засыплюць, як снегам.

– Не сумняваюся.

– Ну, тады давай!

– Шчаслiва.

Корбут асцярожна паклаy трубку на апарат i выйшаy на балкон. Звычайна свежае паветра i павевы ветру яму дапамагалi засяродзiцца i адшукаць патрэбныя словы для новага твора, але не y гэты раз. Корбут змерз, стоячы на холадзе y адной цяльняшцы, а y галаве замест думак гуляy вецер.

З Веранiкай Берднiк ён пазнаёмiyся восенню. Здаецца, у вераснi, у самыя апошнiя днi верасня, калi было нi халодна нi цёпла i, не спыняючыся, iшлi дажджы. Тады Корбут ужо вучыyся y тэатральным i быy заняты y спектаклi пра дзекабрыстаy аматарскага тэатра аднаго з рэжысёраy-мецэнатаy-альтруiстаy, якому цiкавей працавалася з непрафесiйнымi i абавязкова маладымi артыстамi. На рэпетыцыю, як i звычайна, Корбут прыйшоy а васямнаццатай без спазнення. Па зале yжо i па сцэне насiлiся акцёры, па ходу абмяркоyваючы нейкiя свае праблемы.

Не прымусiy сябе чакаць i рэжысёр, высокi, плотны мужчына гадоy пад сорак з хвалiстымi валасамi i сiвой барадой. Нечым ён нагадваy ката з мульцiка пра папугая Кешу.

– Мiкiта тут? – яшчэ з парога пачуyся яго грамавы бас.

– Тут, – адгукнуyся Корбут, скiдаючы куртку на спiнку крэсла.

– Ларыса тут? – спытаyся рэжысёр ужо са сцэны, адолеyшы за некалькi секунд даволi доyгi праход сваiмi аграмаднымi кiнг-конгаyскiмi крокамi.

Няпоyная трупа акцёраy азiрнулася па баках у пошуках Ларысы, але той нiдзе не было.

– Мне гэта вельмi падабаецца! – задумлiва прамовiy рэжысёр. – Праз два тыднi – спектакль!..

– Сяргей Мiронавiч, Ларыса не зможа граць у гэтым спектаклi, – прамовiла нiкому не знаёмая дзяyчына, што хутка наблiжалася да сцэны.

– Гэта яшчэ чаму? – здзiвiyся рэжысёр. – А хто будзе граць? Я?

– Яна дзiка прабачаецца, – працягвала дзяyчына. – Але за ёю прыехаy муж з Поyначы, i толькi што я праводзiла iх у аэрапорт.

– Фантастыка! – прамовiy рэжысёр, правёyшы рукою па барадзе.

Увесь гэты час Корбут стаяy спiнай да дзяyчыны, намагаючыся скруцiць папяросу з газетнай паперы. Але то тытунь рассыпаyся, то папера расклейвалася, то папяроска такая yжо хударлявая атрымлiвалася, што Корбуту рабiлася сорамна за яе: а калi хто пабачыць, што падумае? Дый замучыyся ён торгаць нагой па паркеце, распiхваючы такiм чынам рассыпаны тытунь па кутах.