Қасоскор қашқирлар 2-китоб

Витянинг кўзи шерикларининг чўнтакларидан чиқиб, осилиб турган тақинчоқларга тушди У бир зум ақли-ҳушидан айрилган телбадек серрайиб қолди.

– Сен чиқ, – деди у Витяга. – Баронни гапга солиб тур. Биз деразадан ошиб ўтиб, тинчитамиз.

Витя топшириққа сўзсиз итоат этди.

– Қалтирама, ўзингни қўлга ол! – қўшимча қилди Ҳамид.

Афсуски, Витя ўзини қўлга ололмади. Рангирўйидан қон қочганди. Вужуди титраб, ташқарига юрди. Ўзини Бароннинг оёғи остига ташлаб, узр сўрашга шай эди. Бироқ у остонада Баронга эмас, бошқа одамга дуч келди.

– Баронни чақириб юборолмайсизми? – деди нотаниш кимса.

– У киши уйда йўқлар, – Витянинг тили зўрға айланди.

– Қаерга кетдилар?

– Билмадим, бу кеча уйга келмадилар.

– Қаёққа кетганларини айтмаганмилар?

– Йўқ.

– Биз бирор соатдан кейин хабар олармиз, келсалар тайинлаб қўйинг, бирор ёққа кетмай турсинлар!

Витя эшикни ёпди-ю, деворга суяниб, енгил тин олди. Кўксини ёриб чиққудек ураётган юрагининг гурсиллаши ўзига эшитилиб турарди.

– Тинчликми? – сўрашди улар Витядан. – Нима гап? Ким экан?

– Танимадим, хўжайинни сўради. – деди Витя.