Қасоскор қашқирлар 2-китоб

Биз унга пулларни берамиз.

– Мени туртма, оёқларинг остидаги пулларни эзғилама, улар сочилиб кетса, иш пачава бўлади. Чўнтакларим тўлди, Володя, бас, етар энди, қолгани турсин!

– Нимага турар экан, ахир биз қайнар хумчага дуч келдик. Ташлаб кетсак, гуноҳга ботамиз.

Кейин афсус чекиб, ўзимизни ўзимиз кечиролмаймиз.

– Барондан қўрқяпман, – Чўнтаклари аллақачон тақинчоқаарга тўлган Ҳамид ҳамон қўлига илинган марварид, бриллиант ва олтин буюмларни қўйнига тиқишда давом этарди. – У ҳозир келиб, бизни тутиб олса-я, нақ теримизни шилиб олади.

Бошимизда тегирмом тошини айлантиради.

– Келса келар, – дерди бунга жавобан Володя. – Ундан қўрқадиган жойим йўқ. – Бошига темир билан уриб, етти буклаб, мана шу сандиқнинг ичига тиқиб қўяман.

Володянинг ҳамёнлари ҳам тўлиб-тошганди.

Ниҳоят навбат пулга келганди. Улар кўтариб кетиш учун тайёр эди. Володя қопни елкасига ортиб, эшик томон юрди. Ортидан Ҳамид эргашди. Шунда унинг кўзи оёғи остида ёнғоқдек келадиган бриллиантга тушиб қолди. У ўзидан ўнга яқин нур таратиб, товланарди. Ҳамид уни олиб, кўкрак чўнтагига жойлади. Витя шерикларининг олдига ғизиллаб келди.

– Барон келяпти! – деди ит қувган соқовдек ҳансираб.

Володя билан Ҳамид турган жойларида тошдек қотиб қолишди.